Γιώργος Μικάλεφ Καλές και Κακές Τέχνες

Ζωγραφική της Pizzas

2012-02-22T06:50:00.001-08:00

Ο πρωτότυπος λαμπρός νέος & η γηραιά κυρία

Γιώργος Μικάλεφ 2012

ακρυλικά σε κουτί από pizza

Πολλά πράγματα δεν τα καταλαβαίνω, αλλά τα φαντάζομαι... και η φαντασία μου τα καταγγέλλει σε ρουφιάνους πωλητές μυρμηγκιών Βουργουνδίας. Η "λάμψη" του λαδιού τους μου θολώνει την όραση και καταστρέφει κάθε κατάλοιπο της κοινής λογικής...

"Οι Γ@μάω"

Γιώργος Μικάλεφ 2012

ακρυλικά σε κουτί pizzas

Ένα είδος γ@μάτων ανθρωποειδών που χαρακτηρίζονται από πολύ γ@μάτες ιδιότητες! Δεν είναι δημιούργημα της εποχής μας. Τους γ@μάω μπορείς να τους εντοπίσεις μέσα στην ιστορία με διάφορες γ@μάτες μορφές.

δυο καυλάντηδες

Γιώργος Μικάλεφ 2012

ακρυλικά σε κουτί από pizza

Tο ξέρω ότι το θέαμα της συγκεκριμένης ζωγραφιάς ίσως προκαλεί αηδία. πράγματι είναι ένα εμετικό έργο. εγώ αηδιάζω με την πραγματικότητα αυτών των καυλάντηδων που λυμαίνουν τον τόπο με την παρουσία τους... και δεν είναι αυτή η νεολαία... δεν θεωρείται νεολαία ένα μάτσο καλοπισμένα ή επιμελώς ατημέλητα πιθηκοειδή... ο Δαρβίνος ίσως έπεσε μέσα στην θεωρία του... μόνο που δεν μας μίλησε για την αντίστροφη εξέλιξη... ζωντανό παράδειγμα... οι καυλάντηδες!

2012 Ζωγραφιές Χύμα

2012-02-10T04:19:00.000-08:00

the portrait of a man

ακρυλικά σε χαρτί 50Χ70cm

Γιώργος Μικάλεφ 2012

Παίζοντας με λαδοπαστέλ

2011-12-09T15:28:00.000-08:00

Την ιδίαν στιγμήν, εις ένα άλλο σημείον της σπιανάδας, μια κορασίς, ερυθριώσα, εψιθύρισε εις το αυτί μιας νεαράς συμμαθητρίας της: «Αυτός είναι!... Αυτός είναι!...»

Α.Εμπειρίκος

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2012

ένας clown & η σταδιακή δημιουργία του

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2012

όταν ο Ιησούς και η Catwoman μοιράστηκαν την ίδια λεκάνη

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

XAIROIC CWMA AEIZWON

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

Γοργώ

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

έρωτας μεταξύ τεράτων

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

μιζέρια

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

το παιδί και ο σκύλος του

λαδοπαστέλ σε χαρτί 50χ70

Γιώργος Μικάλεφ 2011

ΤΕΝΕΔΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2011

2011-08-14T11:17:00.000-07:00

Η Αίθουσα Τέχνης «Tένεδος» παρουσιάζει την ζωγραφική εργασία δύο σύγχρονων Κερκυραίων Zωγράφων. Ο P.S. MAVRO και ο G.Α. MICALEF ζωγραφίζουν και εκθέτουν ταυτόχρονα, στην Αίθουσα Τέχνης «ΤΕΝΕΔΟΣ». Ως φιλική καλλιτεχνική «επικουρία», προστρέχει και συνεπικουρεί (με χαρακτηριστικά γλυπτά του) ο γλύπτης G.S. MEGOULAS.

Ζωγραφίζοντας…

Αυτόν τον Αύγουστο (2011) μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω σε μία έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής. Οι ζωγράφοι ήταν P.S.Mavro και ο υποφαινόμενος. Ο γλύπτης ήταν ο Γιώργος Μέγκουλας…

Μαζί με τον P.S.Mavro περάσαμε σχεδόν ένα μήνα στην αίθουσα τέχνης «Τένεδος» την οποία είχαμε μετατρέψει σε εργαστήρι. Εκεί μέσα μπαίναμε πριν βγει καλά καλά ο ήλιος και βγαίναμε χωρίς να προλάβουμε να τον αποχαιρετήσουμε. Ήταν για μένα μεγάλη εμπειρία να ζωγραφίζω δίπλα στον P.S.Mavro. Έμαθα πολλά. Δηλαδή δεν έμαθα και πολλά αλλά για μένα ήταν πάρα πολλά. Έχω λάβει μέρος σε κάποιες ομαδικές εκθέσεις στο παρελθόν αλλά τώρα μου δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσω μια ολοκληρωμένη δουλειά.

η Συνεργασία

Με τον P.S.Mavro είχαμε γνωριστεί αρχικά μέσω διαδικτύου και αργότερα όταν εγκαινίασε την έκθεση «Πιντούρες σε σκάτουλα, στο πάτερο τσι νούνας» γνωριστήκαμε και από κοντά. Από τότε κρατήσαμε επικοινωνία. Όταν μου πρότεινε στα τέλη Ιουνίου να συνεργαστούμε για αυτή την έκθεση, αρχικά αναρωτιόμουν με την επιλογή του, αλλά φυσικά δεν θα μπορούσα να μην δεχθώ. Και ό,τι γίνει…

Στο όλο εγχείρημα προστρέχει επικουρικά ο γλύπτης Γιώργος Μέγγουλας και συν εκθέτει τέσσερα χαρακτηριστικά γλυπτά, από την προσωπική του συλλογή... φτιαγμένα από μέταλλο και άλλα «ευτελή» υλικά, από την περίοδο του 1980 - 90. Είναι έργα εμπνευσμένα κάτω από την επιρροή της λεγόμενης «ARTE POVERA» (τέχνη από φτηνά - φτωχά υλικά).

Τόπος Αμνών!

Η αιώνια μάχη του καλού και του κακού θα μπορούσε να έχει μια ακόμη εκδοχή. των αγνών «Αμνών» και των μοχθηρών «Νάνων - Γνώμων». Στη σειρά «Τόπος Αμνών»... παρουσιάζω πίνακες φιλοτεχνημένους με ακρυλικά σε μεγάλες διαστάσεις. Σε αυτούς «μορφοποιώ» σε εικόνες, με αλληγορική μορφή, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννιούνται μέσα από το αντί πάλεμα αυτών των δύο αιώνιων καταστάσεων. Οι αθώοι «Αμνοί του κόσμου» οδηγούνται σιωπηλά στη σφαγή από τους «Νάνους - Γνώμους»... αλλά και οι «Γνώμοι» φοβάμαι πως τελικά δε θα αποφύγουν να γίνουν τροφή για τα καθ' όλα «αθώα» άκακα «αρνιά»!

Βέβαια γνωρίζω πως η θεματογραφία αυτή απλά είναι η εξωτερική μορφή... το παραμύθι, η αφορμή για να δημιουργήσω εικαστικά, παίζοντας με φόρμες, σχήματα, όγκους και χρώματα. Πρόθεση μου δεν είναι να περάσω κάποιο συγκεκριμένο «μήνυμα»... αλλά να προκαλέσω συναισθήματα αγγίζοντας - ενεργοποιώντας - κάποιες - όποιες εναπομείναντες «χορδές ευαισθησίας». Το ξάφνιασμα, το αλλοπρόσαλλο, το μακάβριο και η χαμένη παιδική αθωότητα γίνονται ενεργό μέρος του εικαστικού μου έργου... που θέλω να πιστεύω ότι θα ακουμπήσει και εσάς.

Οι «Νάνοι - Γνώμοι» θα μπορούσαν να συμβολίζουν το «κακό», ή την κάθε μορφής καταπίεση. Οι Αμνοί με την σειρά τους φέρνουν στο νου μας κάτι το αγνό, το αγαθό, το άβουλο. Μια άλλη εκδοχή θα ήταν να αποτελούν απλά δύο διαφορετικές πτυχές του εαυτού μας. Ο καθένας είναι ελεύθερος να διαλέξει ή να δημιουργήσει την εκδοχή του.

Αλήθεια, εσείς που ανήκετε... στους Αμνούς, ή στους «Νάνους - Γνώμους»?

"Αποσπάσματα από το παραμύθι «Ο Αμνός Του Αμνού»..."

Ο Μικροαστός - Αμνός...
ακρυλικά σε καμβά 1.50Χ1.50m Ιούλιος 2011

ή, Κανένας αμνός δεν πέθανε ποτέ από γηρατειά στο κρεβάτι του!

Ο Μικροαστός Αμνός ζούσε παρέα με το φίλο του «το Ψάρι», που ήταν κλεισμένο σε μια γυάλα (λίγο μικρότερη από' τη δική του). Πριν δύο χρόνια η αγαπημένη σύντροφος του ανέβηκε κοινωνικά και μετακόμισε στο ρετιρέ του «Μεγαλοαστού Αμνού». Του απέμεινε βέβαια η φωτογραφία της και κάποιες αναμνήσεις που δεν μπόρεσε να πάρει μαζί της όταν έφυγε.

Οι μήνες του περνούσαν με τις μουσικές των καιρών και με μελέτη (περί τέχνης και θανάτου κυρίως). Ο Μικροαστός Αμνός μορφώθηκε τόσο, που η βιβλιοθήκη του αποτελούσε πια αναπόσπαστη προέκταση του μυαλού του. Μέσα στο μικρό αλλά βολικό διαμέρισμα του ένιωθε απόλυτα σίγουρος και ασφαλής. Τώρα δε θυμόταν την παλιά αγαπημένη του και τίποτα πια δεν τον στενοχωρούσε. Ένα μόνο τον ανησυχούσε... κάτι που διάβασε κάπου ...να, πως «Κανένας αμνός δεν πέθανε ποτέ από γηρατειά στο κρεβάτι του!»...

Η εξημέρωση των Αμνών
ακρυλικά σε καμβά 1.20Χ0.90m Ιούλιος 2011

Η εξημέρωση των Αμνών προϋποθέτει υπομονή, επιμονή και γερές αλυσίδες. Με τα νέα δεδομένα ο εξημερωμένος Αμνός θα καταναλώνετε μονάχα όταν αποδειχτεί άχρηστος εκτέλεσης οποιασδήποτε εργασίας.

Θα νικήσουμε... κάποια άλλη φορά!
ακρυλικά σε καμβά 1.50Χ1.50m Ιούλιος 2011

Την Κυριακή το πρωί οι Αμνοί βγήκαν ξανά στους δρόμους με ελπίδες και όνειρα και ιδανικά καινούρια. Το απόγευμα άρχισαν να μιλούν ξανά για αγώνες ενάντια στον Καπιταλισμό, τον Ιμπεριαλισμό, το Δυϊσμό και... τον πληθυσμό των «Γνωμών». Στην αμνών συνέλευση μάλιστα, ψήφισαν και ένα νέο βοσκό (!) Φυσικά, όλα τελείωσαν εκεί. «Tελικά, θα νικήσουμε, αλλά κάποια άλλη φορά!» ...σκέφτηκαν «ώριμα» οι πιο πολλοί και διαλύθηκαν ήσυχα.

Η Μεγάλη Έξοδος των Αμνών
ακρυλικά σε καμβά 1.20Χ0.90m Ιούλιος 2011

Ο βοσκός έστεκε απαθής. Κοιτούσε τους Αμνούς αδιάφορα. Ήξερε πως, όπου και να πάνε, μέχρι να βραδιάσει, θα επέστρεφαν πίσω. Εκείνη τη νύχτα όμως, για πρώτη φορά, οι Αμνοί δεν επέστρεψαν! ...και φυσικά κανένας «Γνώμος» δεν κοιμήθηκε ήσυχος στο κρεβάτι του.

*έργο συνεργασίας P.S.Mavro/George Micalef

Η Κυριακάτικη πρωινή βόλτα των Αμνών της πόλεως.
ακρυλικά σε καμβά 1.20Χ0.90m Ιούλιος 2011

Βγήκαν για την Κυριακάτικη πρωινή βόλτα τους. Άλλοι έβαλαν τα καλά τους και άλλοι τα έβγαλαν. Όλοι τους έδειχναν τόσο διαφορετικοί και μοναδικοί μέσα στο πλήθος.

Ο Άγιος Αμνός... των Aμνών.
ακρυλικά σε καμβά 1.50Χ1.50m Ιούλιος 2011

Tι να οραματίζεται «ο Άγιος των Αμνών»... (κατά το διαλογισμό και την προσευχής του) ...τότε που η ψυχή του ανεβαίνει στα «δροσερά λιβάδια» του Ουρανού!

Ο Πασχαλινός Αμνός του «Γνώμου».

Ο Αμνός του «Γνώμου» έστεκε (δεμένος από το πόδι) δίπλα στο εγκαταλελειμμένο παλιό αυτοκίνητο. Το κοίταζε με τα μεγάλα θλιμμένα μάτια του, λες και γνώριζε ότι... το σαραβαλάκι θα κατέληγε τελικά στα παλιοσίδερα! Kαι τί δε θα έδινε ο Αμνός, να μπορούσε να το κάνει να πάρει και πάλι εμπρός... Θα το έπαιρνε και θα έφευγε μαζί του, μακριά από τον κακό «Γνώμο»... που (καταλάβαινε πως) τον προόριζε για το Πασχαλιάτικο τραπέζι του.

Πρόσκληση σε γεύμα
ακρυλικά σε καμβά 1.50Χ1.50m Ιούλιος 2011

Οι εποχές αλλάζουν και οι ρόλοι καμιά φορά αλλάζουν.

Ο Αμνός γίνετε «Γνώμος»... και ο «Γνώμος» γίνετε Αμνός...

Η Δεύτερη Μεγάλη Σφαγή
ακρυλικά σε καμβά 1.20Χ0.90m Ιούλιος 2011

Ένα χρόνο ακριβώς μετά την «Πρώτη Μεγάλη Σφαγή των Αμνών», έλαβε μέρος και η δεύτερη. Μάλλον θα καθιερωθεί ως ετήσια εορταστική σφαγή, είπαν στα τοπικά νέα... και όλοι οι «Γνώμοι» χάρηκαν!

*έργο συνεργασίας P.S.Mavro/George Micalef

Τα Εγκαίνια

Τα εγκαίνια έγιναν τη Δευτέρα 1η Αυγούστου του 2011. Λίγες μέρες πριν δέχομαι ένα τηλεφώνημα από την στρατονομία… με καλούν να παρουσιαστώ για Δεύτερη φορά στην Τρίπολη. Η νύχτα των εγκαινίων με βρήκε λίγο μακριά. Τουλάχιστον οι δικοί μου άνθρωποι πέρασαν καλά και χάρηκαν για μένα με το παραπάνω.

δυο λόγια από τον P.S.Mavro

μεταξύ άλλων Ιωσήφ & ο Ξάδερφος

o κριτικός τέχνης Γεώργιος Κίτσος μας τίμησε ξανά

ανίψια με τις τρεις Αγίες του P.S.Mavro

κοιτάζοντας τον από τον πίνακα

ο Σ.Φρόνιμος μετά τα εγκαινία

διαβάζοντας

*Αλλαγές…

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που σου έρχονται όλα μαζεμένα. Αυτό το καλοκαίρι ήρθανε πολλά μαζί στο κεφάλι και τώρα ακόμα που γράφω δεν έχω καταφέρει ακόμα να ξεθολώσω και να αρχίσω να σκέφτομαι λίγο πιο καθαρά. Εκεί που νομίζεις πως το κακό το μεγάλο σε βρήκε και το αντιμετώπισες, το σύμπαν γύρω σου συνωμοτεί και γελάει μαζί σου… γελάει γιατί μες την σύγχυση σου και μες το ηλίθιο μυαλό σου, που προσπαθεί να ζήσει με την αγάπη για σημαία, προσπαθούσες να ξεγελάσεις τον εαυτό σου πως όλα θα πάνε καλά και ρόδινα. Αλλά όχι δεν είναι έτσι… αλλά θα τα φτιάξουμε τα πράγματα… θα το δεις… Δεν θα τους αφήσουμε να νικήσουν και ας μπήκαν μέσα μας και ας προσπάθησαν να μας γκρεμίσουν το κάστρο… θα φτιάξουμε δικά μας Βασίλεια και δικούς μας κόσμους… κόσμους παραμυθένιους που δεν θα μπορούν να τους αγγίξουν εκείνοι… οι Λογικοί…

Γιώργος Μικάλεφ

*για τις νύχτες σύγχυσης και γέλιου

Για την εργασία των δύο σύγχρονων Κερκυραίων Zωγράφων P.S. MAVRO - G.A. MICALEF που παρουσιάζετε στην γκαλερί ΤΕΝΕΔΟΣ...

Απο το γλύπτη G.S. MEGOULA

H Αίθουσα Τέχνης «Τένεδος», αυτή τη φορά, προχώρησε σε ένα δύσκολο αλλά πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα. Διέθεσε το χώρο της (για πάνω από ένα μήνα) στους δύο σύγχρονους Kερκυραίους ζωγράφους όπου αυτοί τον μετέτρεψαν σε εργαστήριο ζωγραφικής. Μέσα στο χώρο της Τενεδος οι καλλιτέχνες εργαστήκαν με πρόγραμμα εντατικά με συνέπια και έμπνευση. Το ωράριο ήταν παραγωγικό. Η εργασία τους άρχιζε στις 7 το πρωί και τελείωνε πάντα μετά της 10 το βράδυ. Τα έργα που επιλέχτηκαν να φιλοτεχνηθούν ήταν μέσα από την οικεία θεματογραφία τον καλλιτεχνών.

Mέσα από αυτή την προσχεδιασμένη εικαστική καθημερινότητα τους «γεννήθηκαν» και έργα αυθόρμητα και πιο ελεύθερα... (δυστυχώς ο χώρος δεν επιτρέπει να εκτεθούν όλα) Προσχέδια, πρόχειρες καταγραφές ιδεών, δοκιμές, υλικών και τεχνικών... όλα έγιναν μέσα στο χώρο της «Τένεδος»... (πολλές φορές) παρουσία μάλιστα πολλών φιλότεχνων παρατηρητών! Αυτό ήταν μια άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά της όλης εργασίας. Φίλοι των καλλιτεχνών, φίλοι της γκαλερί, αλλά και φίλοι - φίλων πέρασαν, επισκέφτηκαν, παρακολούθησαν τη δημιουργική διαδικασία, συζήτησαν... έπαιξαν, αστειεύτηκαν με τους καλλιτέχνες και φυσικά φωτογραφήθηκαν με τα έργα την ώρα που αυτά βρίσκονταν ακόμα σε εξέλιξη.

Αυτό πιθανών ήταν και το κυριότερο κομμάτι της όλης διαδικασίας. Η συμμετοχή τον επισκεπτών, η παρατήρηση των σχολιασμών τους, η χαρά του να γίνεσαι μάρτυρας σε όλη αυτή την εικαστική διαδικασίας, ήταν για τους περισσότερους πραγματική μύηση. Το να βλέπεις να γεννιέται και να εξελίσσετε ένα έργω, το να παρατηρείς τον καλλιτέχνη σε στιγμές δημιουργίας δεν είναι κάτι συνηθισμένο και προσιτό στους πολλούς. Η «απομυθοποίηση» του απομονωμένου στριφνού - ιδιόρρυθμου τάχα καλλιτέχνη... η κατάρριψη της αναγκαίας δήθεν «μυστικότητας» που απαιτείται κατά τη διάρκεια των καλλιτεχνικών εργασιών... και η «απόκρυφη εικαστική ιεροτελεστία», που λέγετε πως τηρείτε από τον εκάστοτε καλλιτέχνη, για την πρόκληση της έμπνευσης... πήγαν στα σκουπίδια! Οι δύο καλλιτέχνες εργάσθηκαν φανερά, μπροστά σε πολλούς φίλους - επισκέπτες, χωρίς να κρύψουν τίποτα από την «τεχνική» τους. Αυτή όλη η διαδικασία ήταν ένα συνεχές Eικαστικό Δρώμενο που από μόνο του είναι ένα «Έργα Τέχνης»!

Το αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας είναι τα έργα που (επιλέχτηκαν και...) εκθέτονται στις αίθουσες της «Τένεδος». Έργα που χαρακτηρίζονται από τόλμη, φαντασία και χρωματική φρεσκάδα.

Aναγνωρίζοντας την αυθεντικότητα της εικαστικής εργασίας των δύο καλλιτεχνών ένιωσα και εγώ την ανάγκη να προστρέξω επικουρικά και να συν εκθέσω τέσσερα χαρακτηριστικά γλυπτά, από την προσωπική μου συλλογή... φτιαγμένα από μέταλλο και άλλα «ευτελή» υλικά, από την περίοδο του 1980 - 90. Είναι έργα εμπνευσμένα κάτω από την επιρροή της λεγόμενης «Αρτ πόβερα» (τέχνη από φτηνά - φτωχά υλικά) Πιστεύω πως, σήμερα, που όλα ευτελίζονται και εξευτελίζονται, φαίνεται ξεκάθαρα σε αυτά τα έργα (περισσότερο από ποτέ) η διαχρονική αξία τους... και για αυτό αποφάσισα να τα δείξω στο Kερκυραϊκό φιλότεχνο κοινό.

Σας καλώ να δείτε αυτή την έκθεση... με τη βεβαιότητα ότι θα νιώσετε και εσείς την φρεσκάδα της εικαστικής δημιουργίας των δύο κερκυραίων καλλιτεχνών, θα εκτιμήσετε την προσπάθειά τους... και θα επιβραβεύσετε με την παρουσία σας την πρωτότυπη εργασία τους.

Για την εργασία των δύο σύγχρονων Κερκυραίων Zωγράφων P.S. MAVRO & G.A. MICALEF που παρουσιάζετε στην γκαλερί ΤΕΝΕΔΟΣ.

G.S. MEGOULAS

Γλύπτης

http://megoulas.blogspot.com/

e-mail: g.megoulas@gmail.com

Αίθουσα Τέχνης «ΤΕΝΕΔΟΣ»

Aύγουστος 2011

H Ζωγραφική στον πρωταρχικό της τόπο, στην πρωτογενή της μορφή - εκεί που συλλαμβάνετε η ιδέα, που καταγράφετε... και που γεννιέται το κάθε νέο έργω!

P.S.MAVRO / Stavriotis με αφορμή την τωρινή καλλιτεχνική εργασία του

Η φαινομενική ελαφρότητα, μιας γρήγορης καταγραφής της όποιας εικαστικής ιδέας - προκαλεί πάντα ερωτηματικά.

Που αρχίζει το σκαρίφημα, το πρώτο σχεδίασμα, η εικαστική σημείωση της ιδέας... και πότε αυτή η διαδικασία τελειώνει?

Πότε αρχίζει το προσχέδιο να εκδηλώνετε εικαστικά ως «έργω» (?)... και πότε τελικά ολοκληρώνετε?

Μπορεί ένα προσχέδιο - ένα σκαρίφημα - ένα πρόπλασμα να θεωρηθεί «έργω»? Και αν Nαι(!) ...τότε, πιο νόημα έχει η περεταίρω εργασία πάνω σε αυτό ...και γιατί θα πρέπει ο καλλιτέχνης να χάσει εικαστικό χρόνο παλεύοντας για την τεχνική περάτωση, για το φινίρισμα και για την «άρτια» παρουσίασή του?

Mήπως (κάποιες φορές) θα πρέπει να αρκέσουμε - απλά - στην αυθόρμητη καταγραφεί της όποιας εικαστικής ιδέας... αποφεύγοντας να αναλωνόμαστε με την υλοποίηση του όποιου «έργου επί κάδρου»?

Οι πίνακες που παρουσιάζω αυτή τη φορά (στην «Αίθουσα Τέχνης «Tένεδος») είναι (κάτι περισσότερο) από άπλες εικαστικές καταγραφές της αρχικής ιδέας. Ίσος θα μπορούσαν να θεωρηθούν «προσχέδια πινάκων»... πιστεύω όμως, ότι διατηρούν τη φρεσκάδα και τον αυθορμητισμό τους, υποδεικνύοντας ότι και οι «πρόχειρες» καταγραφές δικαιούνται και αυτές (μετά από κάποια επιλογή) να παρουσιαστούν ως «τελικό έργω»!

Φυσικά «πρόχειρες» καταγραφές δεν υπάρχουν, αν σκεφτούμε ότι ο καλλιτέχνης έχει αφιερώσει στον παρελθών άπυρο χρόνο μέχρι να κατακτήσει την ευκαιρία και τη γρηγοράδα που απαιτείτε για την σύλληψη της εικαστικής Ιδέας, καθώς και για την άμεση καταγραφεί της.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Σήμερα, όλοι μας, αντιλαμβανόμαστε - σκεπτόμαστε - ενεργούμε αλλά και συναισθανόμαστε «πολύ πιο γρήγορα». Δεν είμαστε «εξυπνότεροι» από τις προηγούμενες γενιές... απλά η πληροφόρηση που έχουμε και η τεχνολογία που διαθέτουμε μας επιτρέπει να επιλέγουμε και να υλοποιούμε πιο γρήγορα τις ιδέες μας. Αυτό έχει επηρεάσει ασφαλώς (θετικά) και την εικαστική παραγωγή! Η πρόσβαση στο Ίντερνετ, η ποιότητα και η ποικιλομορφία των υλικών, η πληροφόρηση γύρο από τις τεχνοτροπίες που εμφανίζονται ...αλλά και άμεση ενημέρωση για τις καλλιτεχνικές εργασίες που παρουσιάζονται (όχι μόνο στις τοπικές Αίθουσες Τέχνης... αλλά σε όλο τον Κόσμο... καθιστά θεμιτό το, να ενεργούμε και εικαστικά «πιο γρήγορα».

Αν προσθέσουμε και την «ελαφρότητα», τη φρεσκάδα και το «παιχνίδι» που λαμβάνει χώρα, κατά την διάρκεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας (μέσα στο ατελιέ του καλλιτέχνη) τότε, το όπιο έργο - σκαρίφημα αποκτά και μια άλλη πιο ευχάριστη διάσταση.

Αυτή η ανάλαφρη «προχειρότητα» (ως προς την πρωταρχική καταγραφή της αρχικής σύλληψης) δεν μπορεί να εξαφανίσει - να μηδενίσει, ή να μειώσει το (όποιο) μελλοντικό «τελικό έργο»... Απεναντίας, η παρουσίαση όλων αυτών «προσχεδίων» ωριμάζει τον καλλιτέχνη και το φιλότεχνο, καθιστώντας τους «πιο έτοιμους» για την δημιουργία και την αποδοχή του (όποιου) αναμενόμενου μελλοντικού «KAΛΛITEXNHMATOΣ»!

Για τα ζωγραφικά έργα που παρουσιάζω στην Αίθουσα Τέχνης «TENΕΔΟΣ»...

P.S.MAVRO/Stavriotis

/ E-mail: psmavro@gmail.com /

Βιογραφικά Καλλιτεχνών

• Ο G.Α. MICALEF είναι ένας νέος ζωγράφος, γεννήθηκε στην Κέρκυρα και διακρίνετε για την πρωτότυπη και αγνή εικαστική ματιά του. Η θεματογραφία που επέλεξε να παρουσιάσει είναι αλληγορική και έχει τίτλο «Τόπος Αμνών»! Ο τρόπος που ζωγραφίζει προσφέρει μια «νέα εικαστική αφετηρία σκέψεις, ενός άλλου κοινωνικού προβληματισμού και... υπαινίσσεται (ως υποβόσκουσα πρόταση) μια πιο ενεργή διαμαρτυρία» από ΟΛΟΥΣ... προς ΟΛΟΥΣ μας.

Ο G.Α. MICALEF γεννήθηκε στην Κέρκυρα, όπου ζει και εργάζεται. Εκτός από κάποιες συμμετοχές του σε ομαδικές εκθέσεις, αυτή είναι ουσιαστικά, η πρώτη εικαστική παρουσίασή του.

P.S. Mavro/Stavriotis

• Ο P.S. Mavro / Stavriotis γεννήθηκε στην Κέρκυρα αλλά έζησε και εργάσθηκε στην Αθήνα για πάνω από 50 χρόνια.

Είναι απόφοιτος της παλιάς καλής καλλιτεχνικής σχολής «Δοξιάδη» (με δασκάλους τους: Aγρανιώτη, Σπέντζα, Kατσουλίδη, Γεωργιάδη, Παρμακέλη, Zουμπουλάκη, Στέλιο Λυδάκη κ.λπ.)

Ο καλλιτέχνης εργάστηκε στο εργαστήρι σκηνογραφίας του Eθνικού Θεάτρου... σπούδασε την Βυζαντινή Aγιογραφία στη σχολή της ΧΑΝ, συναναστράφηκε λαϊκούς ανώνυμους ζωγράφους - αγιογράφους (που γνώρισε στις γειτονιές της Αθήνας)... είχε δε, την τύχη να εργαστεί και να διδαχτεί δίπλα στον παλιό καλό - πρωτοπόρο στην τέχνη του - αλλά άγνωστο στους πολλούς, καλλιτέχνη - γραφίστα Φρίξο Ποταμιάνο. Aπό όλους ο καλλιτέχνης «πείρε κάτι».

Ο καλλιτέχνης έχει στο ενεργητικό του πολλές «ΑΤΟΜΙΚΕΣ» (1983 : Aίθουσα Τέχνης Πειραιά / 1984 : Aίθουσα Τέχνης «Aντήνωρ» / 1985 : Calerie «Dada» / 1986 : Aίθουσα Τέχνης Πειραιά / 1988 : Aίθουσα Τέχνης «Eπίπεδα» / 2010 : «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη»...) Kατά καιρούς έχει λάβει μέρος επίσης, σε πολλές «ΟΜΑΔΙΚΕΣ» και έχει συν εκθέσει, με πολλούς σύγχρονους του, άξιους καλλιτέχνες, σε αξιόλογες «Αίθουσες Τέχνης», σε «Πνευματικά Κέντρα» Δήμων, σε αίθουσες Eταιρειών... αλλά και σε πλατείες... ακόμα και σε γήπεδα!

Κείμενα, παρουσιάσεις, συνεντεύξεις, αναφορές σχετικές με το έργο του καλλιτέχνη έχουν παρουσιαστεί σε περιοδικά Τέχνης, Λόγου, ποικίλης ύλης, Eφημερίδες, P. Σταθμούς... αλλά και στο διαδίκτυο. Για τη ζωγραφική του Π.M. έχουν γράψει (μεταξύ άλλων άξιων) οι Ζωγράφοι κ.κ. Γιώργος Φωκάς και Σ. Kουκουλομάτης, η δημοσιογράφος σχόλιο Τέχνης κ. Kίτσα Mπότζου, ο δημοσιογράφος σχολιαστής - κριτικός Τέχνης και γκαλερίστας κ. Nίκος Σταθούλης, οι κριτικοί Τέχνης κ.κ. Αθηνά Σχηνά και Nτόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν...και ο Δρ Θάνος Ασκητής

Zωγραφικά έργα του καλλιτέχνη, βρίσκονται... στο «Mουσείο Σύγχρονης Tέχνης» του I. Bορρέ / στη «Δημοτική Πινακοθήκη» Aθηνών / στο «Σκιρώνιο Μουσείο» / στη «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη»... και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές στην Eλλάδα και το εξωτερικό.

Σήμερα ο καλλιτέχνης (2011) ζει, σε ένα μικρό απομονωμένο χωριό της Κέρκυρας. Ζωγραφίζει μόνο για τον εαυτό του, την οικογένεια του και για τους καλούς του φίλους. Συμμετέχει όμως και σε κάποια «καλλιτεχνικά δρώμενα», περιδιαβαίνοντας στα χωριά και την πόλη της Κέρκυρας... και όταν του δίνεται η ευκαιρία εκθέτει κάποια έργα του.

Περισσότερα για το ζωγράφο και την εργασία του θα βρείτε στο διαδίκτυο...

http://pittouresseskatoula.blogspot.com/

http://psmavro.blogspot.com/

http://pm-art.blogspot.com/

• Ο G.S. MEGOULAS σπούδασε γλυπτικής στην Ecole des Beaux-Arts, με δασκάλους τους H. Martin, Cesar, R. Colamarini. Με υποτροφία της UNESCO το 1977 και 1979 έκανε σπουδές και πρακτική εξάσκηση στη Συντήρηση μνημείων.

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ φέρει το το Παρασυμο και το διακεκριμένο Τίτλο του «Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων» που του απονεμήθει από το Γαλλικό Κράτος, του έχει απονεμηθεί δε, και «Εύνημος Μνεία» από την Γαλλική Aκαδημία Καλών Τεχνών, για το πλούσιο εικαστικό έργο του.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ Ο Γιώργος Μέγκουλας(*) έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις... • «Calerie Duncan», Παρίσι, 1974 • «Art Concord», Παρίσι, 1976 • «Π.Κ. Π. Φαλήρου» - με τον K. Λακιώτη -, 1982 • «Πλειάδες», 1983,1990 • «Έκφραση» - με το Χ. Ζυγομαλά - ,1986 • «Σπίτι της Κύπρου», 1991 • «Sangamon Gallery» - με την Α. Κωνσταντινίδου -, Σικάγο, 1992 • «Αστρολάβος», 1993... και πολλές άλλες.

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ Ο Γιώργος Μέγκουλας έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, όπως... • «Πανελλήνια», 1975 • «Salon des Artistes Francais, Gran Palais, Παρίσι, 1976 -77-78-79-80 • «Sensibilites Plastigues d' Aujourd' hui, Mairie de Paris, Παρίσι, 1979 • «Green Gallery», Βοστόνη, 1982 • «Σύλλογος Γλυπτών», 1983,1985 • «Γλυπτική 1985», Φάληρο, 1985 • «Κρεωνίδης» 1989 • «Maison de L'Architecture», La Sculpture Grecgue Contemporaine, Παρίσι, 1991 • «Ολύμπια», Ολυμπία, 1992 • «Γκαλερί του Νότου», Πειραιάς, 1992, 1993... και πολλές άλλες.

ΠΡΟΤΟΜΕΣ, ΜΝΗΜΕΙΑ & ΑΝΔΡΙΑΝΤΕΣ απο το γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα έχουν φιλοτεχνηθεί και έχουν στηθεί σε όλη την Ελλάδα! Την δεκαετία 1980 - 1990 ο γλύπτης Γιώργος Μέγκουλας ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με την Μνημειακή Γλυπτική, και έργα του βρίσκονται σε πολλούς Δημόσιους Χώρους, σε όλη την Ελλάδα και φυσικά και στην Κέρκυρα!

ΕΡΓΑ του Γιώργου Μέγκουλα, βρίσκονται στην «Εθνική Πινακοθήκη - Μ.Α.Σ.», στο «Μουσείο Boρρέ», στο «Museum of Science and Ihdustry», στο Σικάγο και αλλού. Η καλλιτεχνική εργασία του Γιώργου Μέγκουλα, έχει παρουσιαστεί σε πολλές εκδόσεις Μουσείων και διαφόρων Γκαλερί, σε Λευκώματα και σε καλλιτεχνικούς οδηγούς Συλλογών και εκθέσεων. Κείμενα, για το έργο του, έχουν γράψει οι... Δαμιανάκη - Ρομάνο Χρύσα, Α. Ταμβάκη, Β. Βασιλοπούλου, Β. Καραίσκου, G.S.Marcou και πολλοί άλλοι εξίσου αξιόλογοι ιστορικοί και μελετητές Τέχνης.

Ο διάσημος Έλληνας γλύπτη, στις ημέρες μας, εργάζεται και δημιουργεί στην Κέρκυρα!

Περισσότερα για το ζωγράφο και την εργασία του θα βρείτε στο διαδίκτυο...

http://megoulas.blogspot.com/

(*) Ο Γλύπτη G. MEGOULAS... (ως φίλος εικαστικός «επίκουρος»), τιμά με την εικαστική παρουσία του, τόσο την «Tένεδος», όσο και τους δύο Κερκυραίους ζωγράφους.

Aναγγελία Έκθεσης Ζωγραφικής - Πρόσκληση

2011-07-22T14:03:00.000-07:00

Aναγγελία Έκθεσης Ζωγραφικής - Πρόσκληση

Η Αίθουσα Τέχνης «Tένεδος» παρουσιάζει την ζωγραφική εργασία δύο σύγχρονων Κερκυραίων Zωγράφων,
των P.S.Mavro & G. Micalef.
Ο P.S. MAVRO και ο G.Α. MICALEF ζωγραφίζουν και εκθέτουν ταυτόχρονα, στην Αίθουσα Τέχνης «ΤΕΝΕΔΟΣ».
Ως φιλική καλλιτεχνική «επικουρία», προστρέχει και συνεπικουρεί (με χαρακτηριστικά γλυπτά του) ο γλύπτης G. MEGOULAS.

Η παρουσία σας θα μας χαροποιήσει ιδιαίτερα.

Οι ζωγράφοι: Παναγιώτης Μαυρόπουλος - Γιώργος Μικάλεφ.
Ο γλύπτης: Γιώργος Μέγκουλας.
Για την «Tένεδος»: Ελένη Πίκουλα - Κοντού

Άνοιγμα Έκθεσης: Δευτέρα, 1η Αυγούστου, 9.00 μμ.
Διάρκεια Έκθεσης: από την 1η ως την 30η Αυγούστου του 2011
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή, Πρωί - απο 9.30 πμ - ως 14.00 μμ. Απόγευμα, απο 18.00μμ - ως 21.30μμ.
Σάββατο 9.30πμ - 14.00μμ

P.S.Mavro / tel: 6949739906 / E-mail: psmavro@yahoo.gr
G.A.Mikalef / tel: 6949209464 / E-mail: acimoc2007@hotmail.com
G. Megοulas / tel: 6949042942 / E-mail: g.megoulas@gmail.com

Αίθουσα Τέχνης «ΤΕΝΕΔΟΣ», στην Κέρκυρα. Σολωμού 52 – Σπηλιά 49100 / Κέρκυρα
ΕΛΕΝΗ ΠΙΚΟΥΛΑ - ΚΟΝΤΟΥ / tel: 26610 21587 / E-mail: elenikontou2010@hotmail.com

ζωγραφιές σε χαρτί (ως και 2011)

2011-06-01T08:35:00.000-07:00

Εδώ βλέπεται ζωγραφιές σε χαρτί από το μισοσκότεινο παρελθόν ως το άσωτο έτος 2011. Τα μπλοκ ζωγραφικής μας συντρόφευαν από τα σχολικά μας χρόνια. Άλλα είναι σε απλό χαρτί που τσαλακώνετε, σκίζετε και κιτρινίζει πανεύκολα και άλλα είναι σε πιο σκληρό χαρτί που τσαλακώνετε, σκίζετε και κιτρινίζει πιο δύσκολα. Μάζεψα κάποια από τα διασωθέντα, τα φωτογράφισα και σας τα παρουσιάζω.


mulo (2011)

παιδοκτονία &αυτοκτονία μπροστά σε παράθυρο με θέα, υπό την επήρεια χαπιών και χλωρίνης , κάτω από το βλέμμα νεκρών ματιών αγνώστου μητρός. Λάδια σε χαρτί σχεδίου.

(25-5-2011)

Μάσκα κουφού υπερόπτη με χέρι και πόδι και στέμμα με στραβοχυμένο κεφάλι κερατά. Δημιουργήθηκε μια μέρα με έναν μαύρο στυλό και ένα χαρτί σχεδίου. Σχέδιο χωρίς νόημα, προϊόν βαρετής μεγάλης μέρας

Ανάλυση (22-5-2011)

Ζωγραφιά με μαύρο στυλό σε χαρτί σχεδίου βασισμένη στο τραγούδι «Ανάλυση των Moot Point» από την πρώτη τους κασέτα «Gonna Blast! Ya Fulla Lead» (Απρίλης του ‘86). Ακολουθούν οι στίχοι…

Ανοίγω το κεφάλι τον εγκέφαλο αρπάζω

Τα δόντια σου σπάω με σιδερένια γροθιά

Τα χείλη σου κόβω με ψαλίδι για νύχια

Για μια πρώτη γνωριμία αυτά είναι αρκετά

Υπαρξιακές ανησυχίες και στοματικός έρωτας (20-5-2011)

Για αποφυγή παρεξηγήσεων… δεν είναι μια βλάσφημη ζωγραφιά. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Αν κοιτάξετε με μια ελάχιστη προσοχή θα δείτε την θεωρία της εξέλιξης και τον σύγχρονο τρόπο ζωής να έρχεται σε σύγκρουση με την παλιά θρησκεία. Και ο στοματικός έρωτας είναι η αντίδραση στον πόλεμο αυτό. Πολύ μπροστά ε? Καήκαμε! Η πίπα παρομοιάζετε με τη γνώμη του ανθρώπου. Ζωγραφιά με μαύρο στυλό σε χαρτί σχεδίου.

(15-5-2011)

Το πρόβατο καλοντυμένο με στίχους να περνάνε μπροστά από τα προβατίσια μάτια του και να συλλογιέται τη ζωή του… Όλα τα βλέπει σαν μουσική επένδυση της αυτοβιογραφίας του… Ζωγραφίζοντας με μαύρο στυλό στο μπλοκ σχεδίου.

(15-5-2011)

Περίεργο σχέδιο με μαύρο στυλό σε χαρτί σχεδίου. Άνθρωποι με περίεργες αναλογίες και προεκτάσεις. Το χέρι του Ανθρώπου φυτρώνει από το χώμα των αρρώστων και η θεωρία περί Θείας αυτοκτονίας έρχεται στο σκοτεινό φως της άσπρης μέρας…

(27-2-2011)

Δόντια ματιάζουν τα κοκαλίζοντα όργανα χταποδιάζοντας και γλωσίζοντας τα πεόμορφα χελωνοστόματα. Ζωγραφιά με μαύρο στυλό σε χαρτί σχεδίου.

(2011)

Ιπτάμενα & πληγωμένα χρωμοσωληνάρια σε ουρανό φτιαγμένο από χωροχρονικά πέη με δόντια, ανθρωπίνοντας τους αναμένοντες τουαλέτας, υπό την επίβλεψη λευκού ινδιάνου. Το κλειδί στην προϋπόθεση και η κλειδαριά της μπαταρίας του τρόμου της χελώνας, του χεριού και της νεκροκεφαλής. Ζωγραφιά με μαύρο στυλό σε χαρτί σχεδίου.

Στο λιμάνι της Πάτρας… (6-1-2011)

Στην Πάτρα στο δρόμο για το λιμάνι. Μετά από λίγες μέρες ξεκούρασης, επιστροφή στην Κέρκυρα. Παντού σκούροι μετανάστες. Η Ελένη φοβάται λίγο καθώς περνάγαμε μπροστά από τις παρέες τους. Της λέω… για κοίταξε με… ποια η διαφορά? Κάποιοι παίζανε και ποδόσφαιρο έξω απ’ το λιμάνι. Κάποιος εδώ και εκεί έπαιζε κυνηγητό με την αστυνομία. Άλλοι απλά καθόταν και σκεφτόταν τρόπους διαφυγής… Στο καράβι ζωγράφισα στο μπλοκ με τα μολύβια της Σούλας την εικόνα αυτή με τον τρόπο μου.

Άρρωστος χορός σε αρρωστημένο τόπο (2011)

Ξερατά, πέη, μηλιές, αισθησιακός χορός όμορφης γυναίκας, σπιτάκια, αρρώστια, γνώμος, παιδική αθωότητα σάτυρου. Λάδια σε χαρτί σχεδίου πάνω σε άλλο σχέδιο.

(10-12-2010)

Προϊόν συνεργασίας Γιώργου & Γιάννας. Ως φιλοξενούμενος ο καλλιτέχνης αναγκάζετε να συνεργαστεί με την κυρία του σπιτιού. Φανταστικό τοπίο με μολύβια σε χαρτί σχεδίου.

Πρόβατα σε συγκέντρωση (1-11-2010)

Μολύβια της Σούλας σε χαρτί. Το έκανα και με λάδια σε καμβά αλλά αυτό μου αρέσει καλύτερα.

δέντρο (25-10-2010)

Προσπάθεια συνδυασμού ζωγραφικής και καφέ, μέσα από την προστασία του τζαμιού, μια βροχερή μέρα. Χαρτί σχεδίου & μολύβια Σούλας. Η βροχή αγνοήθηκε από τον καλλιτέχνη.

Ποντικονήσι (23-10-2010)

Καφές και εξάσκηση επιτόπιας ζωγραφικής στη φύση της καφετέριας. Ανεπιτυχής αλλά ποιος νοιάζεται… Σκωτσέζικα μολύβια της Σούλας σε χαρτί σχεδίου Γιώργου.

(16-10-2010)

Άλλο ένα προϊόν καφέ και ζωγραφικής στη φύση. Μολύβια Σκωτσέζικα σε χαρτί σχεδίου.

(1-2-2006)

Απογοητευμένος ερωτισμός, άκυροι ψαγμένοι συμβολισμοί, ερπετοειδείς κάτοικοι της κοίλης Γης, αδιέξοδα σχέδια, θλίψη, συνομωσία υπαρξιακή, αντιστροφή πόλων, τραύματα, κτηνογένεση, υποκρισία… ζωγραφιά σε χαρτί σχεδίου με μαύρο στυλό και νοσταλγικούς μαρκαδόρους…

(20-1-2006)

Ο εγκέφαλος του άρρωστου ταλαιπωρημένου κτήνους γράφει… wish you were here… αλλά το you άργησε να έρθει here και η αρρώστια μεγάλωσε και εκτονώθηκε κάπως κόβοντας το κεφάλι της μηχανικής γυναίκας με ένα μαχαίρι που δεν έκοβε και τόσο καλά… ζωγραφιά πάνω σε χαρτί σχεδίου με μαρκαδόρους και μαύρο στυλό.

(19-11-2005)

Εδώ σε χαρτί σχεδίου ζωγράφισα με μαύρο στυλό έναν σκοτεινό εαυτό να κρατάει ένα παλουκωμένο κεφάλι κάποιου διάσημου (αποτυχία η φάτσα). Ο σκοτεινός εαυτός έχει φωτοστέφανο με γράμματα σε αγγελική γραφή (αν θυμάμαι καλά). Το κομμένο χέρι κρατάει μια πλάκα με κάτι ερωτόλογα. Ο τράγος και το φίδι είναι μέσα στο σκοτεινό κλίμα του τρισκότεινου εαυτού (πολύ ψαγμένο…). Η σπονδυλική στήλη και το άκρο που λείπει είναι μια μανία με αναπαλαιωμένα τραύματα.

Κωνσταντίνος (9-9-2005)

Προσωπογραφία ανιψιού Κωνσταντίνου σε λεπτό χαρτί με μολύβι.

ακρυλικά σε στραβοκομμένες σανίδες

2011-05-18T00:56:00.000-07:00

Πρόβατο πριν τη σφαγή του 2010

ακρυλικά σε στραβοκομμένες σανίδες

Γιώργος Μικάλεφ 2011

Δέντρο

ακρυλικά σε στραβοκομμένες σανίδες

Γιώργος Μικάλεφ 2011

(σκηνικό από την πίσω αυλή σε μυστικό χωριό γνώμων στη Γαρίτσα)

τελικά δεν μου αρέσει

ακρυλικά σε στραβοκομμένες σανίδες

Γιώργος Μικάλεφ 2011

100

Πίνακες 2011

2011-01-16T06:58:00.000-08:00

Ο ΑΓΙΟC

Γιώργος Μικάλεφ, Γενάρης 2011

λάδια σε καμβά 35Χ50

150

Ο ΤΡΕΛΟC

Γιώργος Μικάλεφ, Απρίλης 2011

λάδια σε μουσαμά 30Χ40

Ο ΜΑΡΤΥΡΑC

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε καμβά 30Χ40

(μες στα χειμωνιάτικα τα bar...)

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε μουσαμά 30X40

(γνώμος καβάλα σε πρόβατο)

Γιώργος Μικάλεφ, Μάρτης 2011

λάδια σε καμβά 35Χ50

Πρωτοχρονιά

Γιώργος Μικάλεφ, Γενάρης 2011

λάδια σε καμβά 40Χ60

110

ανοιξιάτικη μελαγχολία

Γιώργος Μικάλεφ, Μάρτης 2011

λάδια σε μεταχειρησμενο καμβά 20Χ30

*(γυαλιστερό και ανάγλυφο από το προηγούνο θέμα)

όπως είπε η Ελένη: αυτό είναι που λένε, χέζε ψηλα κι αγνάντευε

η δικιά εκδοχή έχει να κάνει με την ανοιξιάτικη μελαγχολία της τουαλέτας

(εκεί που φυτρώνουν καινούρια χέρια, θα πάω να κόψω ένα γερό)

Γιώργος Μικάλεφ 24 Γενάρη 2011

λάδια σε καμβά 20Χ60

(μη διαθέσιμο)

επισκεπτήριο

Γίωργος Μικάλεφ 2011

λάδια σε καμβά 30Χ40

ένα από τα 8 γερά δάχτυλα

Γιώργος Μικάλεφ 2011

λάδια σε καμβά 20Χ30

γιατί είχα χέρια καθρά και μια καρδιά μεγάλη...

Γιώργος Μικάλεφ 2011

λάδια σε καμβά 30Χ40

(ξανθιά)

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε καμβά30X40

στα χωράφια

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε καμβά (30Χ40)

ελιές

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε καμβά (30Χ40)

κλαδί ελιάς

Γιώργος Μικάλεφ, Φλεβάρης 2011

λάδια σε μουσαμά (30Χ40)

(πουλί)

Γιώργος Μικάλεφ 2011

λάδια σε καμβά 40Χ60

όπως είπε και η Ελένη: το πουλί μου και εγώ...

η δικιά μου εκδοχή είναι άλλη...

(horror...)

Γιώργος Μικάλεφ2011

λάδια σε μεταχειρησμενο καμβά 30Χ30

*(γυαλιστερό και ελαφρώς ανάγλυφο από το προηγούνο θέμα)

(γιατί του 'βαλες κραγιόν?)

Γιώργος Μικάλεφ2011

λάδια σε μουσαμά 30X40

στο δρόμο για την (παλιά) δουλειά

Γιώργος Μικάλεφ 2011

κάθε πρωί για 4 μήνες η χαρά μου ήταν να βλέπω την μέρα να ξεκινάει και να βγαίνει πίσω απ τα βουνά γεμάτη ελπίδα. μετά κλάταρε η μέση μαζί με την ελπιδά...

λάδια σε καμβά (μικρό)

μάτι

Γιώργος Μικάλεφ 2011

λάδια σε στρογγυλό & μικρό καμβά

Funny & Strange...

2010-12-29T09:42:00.000-08:00

Πάτρα, πλατεία Όλγας, Ελένη ή Γιώργος (δεν θυμάμαι) 4/1/2009

ο υποφαινόμενος παλεύει με την άμμο. 19/7/2009 φωτογραφία του Γιάννη Μ.

Πάτρα, πλατεία Όλγας, Ελένη ή Γιώργος (δεν θυμάμαι) 4/1/2009

ο μικρός βιβλιοφάγος, φωτογραφία: Γιώργος Μικάλεφ 15/9/2006

Nature

2010-11-01T11:15:00.000-07:00

Άι Γόρδης, Γιώργος Μικάλεφ 1/4/2007

Κανόνι, Γιώργος Μικάλεφ 10/10/2010

Βλαχαίρενα, 2/1/2007 Γιώργος Μικάλεφ

Κέρκυρα, Γιώργος Μικάλεφ 30/11/2008

στο δρόμο πριν τη δουλειά, Γιώργος Μικάλεφ 1/11/2010

Παλιοκαστρίτσα, Γιώργος Μικάλεφ 15/7/2009

Νεκροφάνεια

2010-10-17T02:34:00.000-07:00

Όταν οι βιολογικές λειτουργίες του ανθρώπου υπολειτουργούν σε μεγάλο βαθμό, σε σημείο να μη διακρίνονται από άνθρωπο ή ακόμα και από ιατρικά μέσα, τότε ο άνθρωπος μπορεί να μην είναι νεκρός αλλά παρουσιάζει το φαινόμενο της “νεκροφάνειας”. Όταν η αναπνοή του ή οι χτύποι της καρδιάς του, ο σφυγμός κλπ δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτοί τότε όλοι θα έλεγαν πως είναι νεκρός και λογικό ακούγεται. Φανταστείτε όμως ο άνθρωπος αυτός να ξυπνούσε μέσα σε ένα νεκροτομείο την ώρα που τον κατακρεουργούνε (έχει γίνει) ή σε κάποιο μέρος σκοτεινό και κρύο, δυο μέτρα κάτω από το χώμα…

Τα αίτια θα μπορούσαν να ήταν πολλά από ναρκωτικά έως και τσίμπημα φιδιού, όπως στην τηλεταινία του Stephen King, “autopsy room 4” όπου ένας επιχειρηματίας ύστερα από ένα παιχνίδι γκολφ βρίσκεται στο θάλαμο ενός νεκροτομείου περιμένοντας να τον ανοίξουν ανίκανος να κινηθεί. Οι δυνάμεις του είναι ανύπαρκτες αλλά οι αισθήσεις του, του επιτρέπουν να αντιλαμβάνεται τα πάντα…

Η νεκροφάνεια θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα θαύμα, εάν βέβαια ο νεκρός δεν ξυπνούσε κάτω από το χώμα… ευτυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις δεν παρουσιάζεται νεκρική ακαμψία γιατί διαφορετικά θα ξυπνούσε και εκτός της τραγικής περίπτωσης να έχει θαφτεί ζωντανός, θα έχει και σπασμένα άκρα! Για να ντύσουν τους νεκρούς που έχουν γίνει κόκαλο σπάνε τα κόκαλα τους στις κλειδώσεις ή κόβουν τα ρούχα από πίσω για να φορεθούν πιο εύκολα. Αν θες τα χέρια να στα ‘χουν σταυρωμένα στο στήθος δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις τα κατάγματα… έχω ακούσει από άτομο που δουλεύει σε γραφείο τελετών πως σε ηλικιωμένους τους έσπαγε τα άκρα χρησιμοποιώντας τα χέρια και το γόνατο του, καταλαβαίνετε πως… στο γόνατο! Λοιπόν αν ξυπνήσεις στον τάφο και έχεις τα άκρα σου σπασμένα, τον κώλο στουμπωμένο, τα μάτια και το στόμα κολλημένα, είναι σίγουρο πως δεν μπορείς να την κάνεις σαν την Uma Thurman.

Φανταστείτε τώρα παλιά την αντίδραση το κόσμου μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Θα έλεγαν όλοι πως ήταν βρικόλακας, καταραμένος, ζόμπι… (όχι πως αμφισβητούμε την ύπαρξη των τελευταίων… τι διάβολο ψάχνουμε τόσα χρόνια…).

Δεν είναι λίγα τα περιστατικά που ύστερα από εκταφή νεκρών για διάφορους λόγους, οι νεκροί να έχουν βρεθεί σε ανορθόδοξες στάσεις που προκαλούν φρίκη. Κοινό χαρακτηριστικό είναι ο τρόμος στα μάτια κάθε θαμμένου ζωντανού. Όταν πηγαίναμε γυμνάσιο είχα διαβάσει ένα περιστατικό για ένα κοριτσάκι που βρέθηκε λίγο καιρό μετά την κηδεία του στα σκαλιά του σφραγισμένου τάφου της με το χέρι φαγωμένο. Προκειμένου να επιβιώσει ως ότου έρθει κάποιος να τη βοηθήσει ή νομίζοντας πως έτσι θα δυναμώσει και θα μπορέσει να βγει από αυτήν την κόλαση, έπρεπε να τραφεί.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι μια ιστορία που είχα ακούσει σε ένα χωριό του νησιού. Παλιά συνήθιζαν τους νεκρούς να τους αφήνουν μέσα στην εκκλησία, το βράδυ πριν την ταφή τους. Έτσι λοιπόν συνέβη και με μια γυναίκα που είχε πεθάνει. Όμως το σχέδιο του θεού άλλαξε και η γυναίκα άρχισε ξανά να αναπνέει κανονικά και να ανακτά τις αισθήσεις της. Ανοίγει τα μάτια της και βρίσκετε μέσα σε ένα φέρετρο με λουλούδια. Προσπαθεί να σηκωθεί και σοκαρισμένη από το φρικιαστικό θέαμα του εσωτερικού μιας έρημης εκκλησίας το βράδυ ορμάει προς την πόρτα που ήταν κλειδωμένη φυσικά και προσπαθεί μάταια να την ανοίξει. Το πρωί την βρήκαν στην πόρτα με τον τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Η καρδιά της δεν άντεξε… κάποιος είπε πως άκουσε φωνές από την εκκλησία καθώς γυρνούσε από την βραδινή του βάρδια, αλλά το χρέωσε στην κούραση… από τότε τους νεκρούς τους κρατάνε στο σπίτι την τελευταία αυτή νύχτα…

Ένα άλλο περιστατικό που άκουσα είναι το εξής. Ένας άντρας ξύπνησε στην ώρα της κηδείας του και άκουγε τα κλάματα και τα μοιρολόγια φίλων και συγγενών. Καθώς σηκώθηκε όλοι πάγωσαν από τον τρόμο, μα εκείνος είπε… “εγώ θα σας φάω όλους”. Και συνέχισε κανονικά την ζωή του.

Ένα καλό μέτρο για να αποφευχθούν κάποιες άσχημες καταστάσεις είναι το χρονικό όριο από τη στιγμή της εξακρίβωσης του θανάτου ως την ώρα της ταφής να είναι τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο. Και αν ξυπνήσει στο 25 τι γίνεται? Είχαμε αγοράσει παλιά κάποιο τεύχος που λεγόταν “το μεγάλο βιβλίο του θανάτου”. Εκεί έγραφε και για ένα περιστατικό όπου σε κάποια χώρα, εξαιτίας της συχνότητας αυτών των φαινομένων κάποιοι έβγαλαν ένα κουδούνι σαν συναγερμό, που πατιόταν μέσα από τον τάφο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το σκίτσο που ο νεκρός πατούσε το κουμπί με μανία και οι πενθούντες που έφευγαν είπαν “τι μακάβρια φάρσα…” ή κάτι τέτοιο…

Πολλοί άπιστοι λένε για τον Χριστό ότι η ανάσταση του ήταν απλά ένα φαινόμενο νεκροφάνειας. Αλήθεια όμως, πως κατάφερε ύστερα από έναν τόσο επώδυνο, έστω και φαινομενικά αν θέλετε θάνατο, να βρει τη δύναμη να κινήσει τον τεράστιο βράχο που κρατούσε σφραγισμένο τον τάφο? Μπορεί βέβαια να πουν κάποιοι ότι οι μαθητές του λάδωσαν τους φρουρούς ή ακόμα πως όλα αυτά δεν αποτελούν ιστορικά στοιχεία και ουδέποτε υπήρξε γενικότερα. Με την τελευταία εκδοχή της ανυπαρξίας δεν χρειάζεται να κουράζονται πολλοί να σκεφτούν περίεργες εκδοχές απάτης. Ο καθένας ας πιστέψει ότι θέλει.

Όπως και να ‘χει, η νεκροφάνεια είναι σαν ένα θαύμα, μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναζήσεις, να γίνεις και εσύ ένας Λάζαρος, αρκεί να μην έχεις σαπίσει σαν τον Λάζαρο του Καζαντζάκη. Και βέβαια αρκεί να προλάβεις να ξυπνήσεις και να δώσεις κάποιο σημείο ζωής πριν την κηδεία σου. Στην τελική ζήτα ένα κουδούνι… θα ήταν ότι έπρεπε.

Γιώργος Μικάλεφ

Η Εξέλιξη Της Ανθρώπινης Μαλακίας…

2010-10-12T11:30:00.000-07:00

Η αρχέγονη σούπα είναι μια θεωρία που όταν τη διάβασα σκέφτηκα… για μαλάκες ψάχνουν? Πως στο γέρο Διάολο ξέρουν αυτοί που αμφισβητούν οτιδήποτε δεν συμβαίνει στα εργαστήρια τους, τι έγινε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Κάνουν και αναπαράσταση στο εργαστήριο τους! Συγκλονιστικό! Και στην τηλεόραση κάνουν αναπαράσταση της σταύρωσης. Τι να πρωτοπιστέψεις? Τα μάτια σου και την τηλεόραση που πάντα λέει την αλήθεια ή τους κυρίους με τις άσπρες στολές που μία λένε «έτσι» και μία λένε «αλλιώς»?

Διάβασα πως η ζωή προήλθε από τη ύλη! Λυπάμαι αλλά όσο και να μου το εξηγείτε εγώ θα πιστεύω πως η ζωή παράγεται από ζωή ή από κάποια ανώτερη παρέμβαση. Από χώμα και νερό μου είναι αδύνατο να το πιστέψω. Και αν όντως έτσι έγινε, τότε πως δημιουργήθηκε η ύλη και ο κόσμος? Η επιστήμη μας λέει πως υπάρχει η αιτία και το αποτέλεσμα. Την αρχική αιτία όμως δεν τη βλέπουμε. Παίρνουν σαν δεδομένο πως κάτι υπήρχε, πιάνονται από αυτό και κάνουν μια αρχή. Και από πότε υπήρχε αυτό το «αυτοδημιούργητο» κάτι? Από πάντα? Τότε η έννοια του χρόνου καταργείτε όπως καταργείτε και η έννοια των διαστάσεων αφού το σύμπαν είναι άπυρο. Η λέξη άπυρο καταργεί από μόνη της κάθε λογική όπως μας την έχουν διδάξει.

Πέρα από αυτά που γράφω εγώ (ο επιστημονικά και μαθηματικά άσχετος που θέλει να ζει με ψευδαισθήσεις και παίρνει τον κόσμο πίσω) αν το ψάξετε υπάρχουν πολλά κενά στις θεωρίες περί έκρηξης και αρχέγονης σούπας. Υπάρχουν στο διαδίκτυο κείμενα που προκαλούν πολλές αμφιβολίες για τα «δεδομένα» που θέλουν να μας βάλουν στα κεφάλια μας. Οι ίδιοι οι επιστημονικοί κύκλοι στο μέλλον μπορεί (όπως συνηθίζουν) να πουν «συγνώμη λάθος… τελικά δεν έγινε έτσι…» και να μας παρουσιάσουν μια καινούρια θεωρία… «τελικά αυτό που προϋπήρχε ήταν ένα τεράστιος κώλος που ξεκωλιάστηκε στο χέσιμο και εμείς είμαστε προϊόν μιας αρχέγονης διάρροιας».

Κάποτε ο κόσμος ζούσε κάτω από τα δεσμά της θρησκείας που με ιερές εξετάσεις, φόβο, αφορισμούς, δολοφονίες και άλλα μέσα καταδυνάστευε την ανθρώπινη ελευθερία. Κάποτε έλεγαν στον κόσμο να μην πλένετε γιατί είναι κακό και βρόμαγε η πλάση. Τώρα η επιστήμη και οι φανατικοί υποστηρικτές της, λες και θέλουν πάρουν το αίμα τους πίσω, βάζουν σκοπό να καταργήσουν οτιδήποτε θεωρείτε πνευματικό, όπως η ψυχή ή η ύπαρξη ανώτερης δύναμης. Δεν είναι ύποπτο? Με περιοδικά, με την τηλεόραση και όλα τα μέσα, μας λένε να ξυπνήσουμε από τα ψέματα και να προσγειωθούμε στην ύλη. Και αυτό συμβαίνει στην σημερινή καθαρά υλιστική εποχή και έχει μεγάλη πέραση.

Η επιστήμη πολλές φορές βγαίνει και λέει… αυτό είναι έτσι. Μετά από καιρό λέει... αα μαλακία τελικά… έτσι είναι και όχι έτσι… γράψτε λάθος… και συνεχίζουμε. Και αναρωτιέμαι… ποιος έφτιαξε το AIDS? Σε ένα γαμημένο εργαστήριο σαν εμβόλιο. Αλλά εγώ δεν τους βάζω όλους σε ένα γαμημένο τσουβάλι. Σέβομαι πολλά από τα έργα της επιστήμης, ειδικά στην ιατρική. Δεν μπορώ όμως να κατανοήσω πως γίνετε συνεχώς να ακούω από μικρός ότι βρίσκονται κοντά στην ανακάλυψη φαρμάκου για τον καρκίνο κάθε τόσο και στο τέλος να μην μαθαίνουμε τίποτα άλλο για την πορεία της κάθε έρευνας. Και όπως ξέρουμε ως σήμερα που γράφω δεν έχει βρεθεί κάτι. Ας κάνω μερικές υποθέσεις… τα μεγάλα κεφάλια της επιστήμης αποκρύπτουν πληροφορίες και σταματούν τις έρευνες όταν βλέπουν πως πάνε να βρουν το «μεγάλο μυστικό φάρμακο» για να διαφυλάξουν τα κέρδη τους από τις φαρμακοβιομηχανίες και τα έσοδα από τις επιχορηγήσεις και τις δωρεές. Υποθέσεις κάνουμε. Θα μου πείτε βέβαια πως άλλο οι επιστήμονες και οι ερευνητές και άλλο τα αφεντικά τους… αλλά σε εμάς αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι αυτό που λένε οι από πάνω και όχι οι από κάτω, και οι κάτω κάνουν ότι διατάξουν οι πάνω αλλιώς δρόμο…

Εγώ προσωπικά ως ψυχασθενής είμαι εχθρός του ορθολογισμού. Γιατί? Μα γιατί έτσι γουστάρω. Τρελός είμαι ότι θέλω γράφω και λέω. Οι άλλοι «οι λογικοί» μπορούν να μας αποδείξουν ότι η αρχέγονη σούπα είναι η αρχή των πάντων και ότι από μια χλαπάτσα δημιουργηθήκαμε εμείς…

Μιλάνε για εξέλιξη. Μιλάνε επίσης ότι στον άνθρωπο σε πολλά-πολλά χρόνια, λόγο του τρόπου ζωής του, θα ατροφήσουν κάποια μέλη και άλλα τέτοια. Από την άλλη μας λένε ότι από το μυαλό μας χρησιμοποιούμε μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των δυνατοτήτων του. Αν είναι έτσι και ισχύει η θεωρία της εξέλιξης, γιατί μετά από τόσα και τόσα χρόνια αχρηστίας δεν έχει ατροφήσει το μυαλό μας και δεν έχουν χαθεί αυτές οι απίστευτες ικανότητες. Μπορεί να λέω και μαλακίες και κάποιος να σας το εξηγήσει επιστημονικά. Μπορεί όμως και όχι… Πολλές φορές βλέπεται κάποιες ικανότητες όπως η τηλεκίνηση, η τηλεπάθεια, η ικανότητα του να μπορείς να δεις και να περιγράψεις απαγορευμένες, στρατιωτικές περιοχές στην άλλη μεριά του κόσμου (ναι γίνετε) μας τις αποδίδουν στις ανθρώπινες ανεξερεύνητες δυνάμεις. Μα αν μένουν από την πλειοψηφία στην αιώνια αχρηστία, τότε πως στο διάολο συνεχίζουν και υπάρχουν. Πως δεν χάθηκαν? Γιατί το μυαλό δεν συρρικνώνετε?

Αν πάρουμε την θεωρία της εξέλιξης από το άψυχο τότε πως μετά τον θάνατο μας δεν υπάρχει τίποτα? Πατάμε το off στον διακόπτη!! Μαλακίες!! Όταν πεθάνω εγώ, από το μυαλό μου και από όλα μου τα όργανα και τα κόκκαλα θα αρχίσουν να εξελίσσονται άπυροι μικροοργανισμοί που σε δισεκατομμύρια χρόνια θα γίνουν φτερωτοί ιπποπόταμοι, άγγελοι, άτριχοι σκύλοι με κέρατα, κώλοι με μάτια και πέη με πόδια και αρχίδια για αυτιά… και όλα αυτά θα είμαι εγώ με σάρκα οστά και ψυχή. Θα είμαι αθάνατος. Αυτή είναι η πιο επιστημονική μου εκδοχή για τη μεταθανάτιο ζωή.

Προερχόμαστε από τον πίθηκο από ψάρι και από το νερό και το χώμα. Εντάξει όλα λογικά ακούγονται. Δεν ξέρω πολλά αλλά μπορώ σαν αμαθής να αναρωτιέμαι... Ο ξάδελφος μας, ο πίθηκος τόσα χρόνια γιατί δεν εξελίχτηκε σε άνθρωπο ή σε κάτι ανώτερα νοητικά από αυτό που είναι τόσα χρόνια? Το ίδιο ισχύει και για όλα τα ζώα. Εντάξει δεν αμφισβητώ την εξυπνάδα στα άλλα ζώα αλλά όπως και να το κάνουμε είμαστε το πιο εξελιγμένο ον. Γιατί τόσα χρόνια εξέλιξής δεν έγιναν και αυτά κάτι ανώτερο νοητικά και σωματικά (όσο αναφορά τις δυνατότητες δημιουργίας) που να διεκδικήσουν την κυριαρχία ή τουλάχιστον να επαναστατήσουν εναντίων του ανθρώπινου ζυγού μετά από τόσα εκατομμύρια χρόνια?

Μπορούμε να δούμε ότι κάποια ζώα έχουν κάτι ανεξήγητο στη συμπεριφορά τους. Για να συνεχίσω να λέω τις μαλακίες μου (κατά την πλειοψηφία) ο σκύλος μου θυμίζει αγγελικό πλάσμα που σαν φύλακας άγγελος προστατεύει τον άνθρωπο και τον αγαπάει περισσότερο και από την γυναίκα του ή την μάνα του. Δεν μπορώ να βγάλω από μυαλό μου ότι ο σκύλος έχει κάτι το θεϊκό μέσα του. Όταν κοιτάω σκύλο στα μάτια νοιώθω πως καταλαβαίνει τι έχω μέσα μου χωρίς λόγια ή χάδια. Και οι γάτες κάτι έχουν. Κάτι τρέχει και με αυτές. Είναι παράξενες. Κάποτε τις λάτρευαν σαν θεότητες και αργότερα τις θεωρούσαν πλάσματα του Σατανά. Καλά για τα άλογα τι να πούμε τώρα…

Υπάρχει μια ιεραρχία στον πλανήτη που όσο κρατείτε σε μια ισορροπία χωρίς μίση και κακία απέναντι σε ζώα ή στη φύση, όλα βαίνουν καλώς. Αλλά όσο περισσότερο υλιστής γίνετε ο άνθρωπος, τόσο χειροτερεύει αυτή η «θεϊκή» ισορροπία, αφού νομίζει πως όλα του ανήκουν και λαμβάνοντας υπόψη την αντίστροφη μέτρηση της ζωής, επιδίδετε με μανία στην απληστία. Υπάρχουν βέβαια και άτομα λαμπρά και φωτεινά που αν και δεν πιστεύουν σε τίποτα πέρα της λογικής και της ύλης, σέβονται την φύση και τον άνθρωπο. Αυτά τα άτομα τα σέβομαι και τα εκτιμάω. Τα πρώτα όμως τα λυπάμαι…

Γιώργος Μικάλεφ

*απόσπασμα από ένα βιβλίο (υπαρξιακής κρίσης και φύσης) που ξεκίνησε την Άνοιξη του 2010 και σταμάτησε εκεί. Άγνωστο αν το συνεχίσω ποτέ...

Images by George & Helen

2010-10-10T00:53:00.000-07:00

Open publication - Free publishing - More to kolo

Τα 101 Πρόβατα του Κωλομπαρά (Χριστουγενιάτικο Παραμύθι)

2010-10-10T00:46:00.000-07:00

Open publication - Free publishing - More xristougenna

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

2010-10-09T15:05:00.000-07:00

Open publication - Free publishing - More zombies

παραμύθι του Γιώργου Μικάλεφ (the rotting one) με ζόμπι, κουμουνιστές, μπάτσους, αναρχικούς, ζώα και άλλα ωραία που μπλέκουν τη ζωή ενός καλιτέχνη. 2010

2010-10-09T14:45:00.001-07:00

Εμείς

2010-09-29T09:15:00.000-07:00

28 Σεπτέμβρη 2008 ο υποφαινόμενος στους Πάγους

Ο υποφαινόμενος 2011

Η Ελένη επί τω έργω

Η Σούλα & εγώ, Πάτρα 25/2/2006

Έκθεση ζωγραφικής του P.S.Mavro στην «Kερκυραϊκή Πινακοθήκη» τη Δευτέρα 27/9 «Πιντούρες σε σκάτουλα, στο πάτερο τσι νούνας»

2010-09-19T09:50:00.000-07:00

Σας καλώ στα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης ζωγραφικής μου στην Κέρκυρα. Θα είναι ιδιαίτερη τιμή να σταθείτε αυτή τη σημαντική βραδιά (για εμένα) κοντά μου και να δείτε τα έργα μου που, ας σημειωθεί, έχουν όλα σαν θέμα την παλιά Κέρκυρα! Σας περιμένω…

Eγκαίνια, τη Δευτέρα 27 Σεπτέμβρη και ώρα 19.00. στη «KEPKYPAΪKH ΠINAKOΘHKH», του κ. Μιχαήλ – Aγγέλου Βραδή.
Η παρουσία σας θα με χαροποιήσει.

P.S.Mavro / Σταυριώτης

*Διαβάσατε την πρόσκληση για την έκθεση ζωγραφικής του Κερκυραίου Ζωγράφου. Ο διαδυκτιακός τόπος που φιλοξενεί την τελευταία του εργαία 2009-2010 είναι ο ακόλουθος http://pittouresseskatoula.blogspot.com/

KEPKYPAΪKH ΠINAKOΘHKH
I. Θεοτόκη 77, Κέρκυρα 49100. Τηλ 26610 41085-6-7-8. Fax 26610 22544.
E-mail info@corfuartgallery.com, www.corfuartgallery.com
Παράλληλη περιοδική έκθεση… Παναγιώτης Μαυρόπουλος και Σοφιανός Δημήτριος.
στο ισόγειο εκθεσιακό χώρο της KEPKYPAΪKHΣ ΠINAKOΘHKHΣ του Κ. Μιχαήλ Aγγέλου Βραδή.
Eγκαίνια στις 27 του Σεπτέμβρη και ώρα 19.00
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τον Νοέμβριο 2010

Ώρες επίσκεψης. Δευτέρα – Παρασκευή 9.00-14.00 & 18.00-21.00. Σάββατο 9.00-14.00

ντοκιμαντέρ...

2010-09-14T06:13:00.000-07:00

“Bowling For Columbine”

Αμερική 2002. Tο βραβευμένο δοκυμαντέρ του Michael Moore που μιλάει για τη βία και την οπλοκατοχή στην Αμερική. Η διάσημη σφαγή στο λύκειο Columbine η οποία δεν τελειώνει ποτέ, τα αίτια πίσω από τις βίαιες συμπεριφορές, συνεντεύξεις με άτομα όπως τον Matt Stone (South Park), τον Marilyn Manson που του αποδόθηκαν ευθύνες για ηθική αυτουργία, τον Charlton Heston που επιβεβαιώνει το όνομα του και άλλους από την τοπική κοινωνία και όχι μόνο. Παρουσιάζονται και άλλα περιστατικά βίας όπως η τρομοκρατία, καθώς και ο φόβος των ανθρώπων για τους άλλους ανθρώπους (έχει και ένα κινούμενο σχέδιο που γαμάει). Αξίζει να το δουν όλοι. Ο Michael Moore δεν γνωρίζω τι πιστεύω έχει αλλά η ταινία αξίζει και με το παραπάνω!

προτεινόμενα βιβλία

2010-09-13T09:31:00.000-07:00

“I am legend” Ένα αριστούργημα του Richard Matheson. Ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο από τις ορδές των βρικολάκων που έχουν κατακλίσει τον κόσμο. Στην ασφάλεια της μέρας μπορεί και βγαίνει έξω από το οχυρωμένο σπίτι του. Οι νύχτες όμως πολιορκείτε από τους σάπιους και μένει μέσα. Προσπαθεί με τα μέσα που διαθέτει να βγάλει μια άκρη για την αρρώστια αυτή που μετατρέπει τους ανθρώπους σε τέρατα. Το όνομα του είναι Robert Neville και είναι ένας άνθρωπος απλός που καμιά σχέση δεν έχει με τον χαρακτήρα που τον υποδύεται στην ομώνυμη πρόσφατη ταινία με τον Will Smith, η οποία είναι ωραία αλλά εντελώς άκυρη με αυτόν τον τίτλο. Έχουν βγει άλλες δύο ταινίες βασισμένες στο βιβλίο αυτό που γράφτηκε το 1954, The last man on earth (1964) & The omega man (1971). Ελληνικός τίτλος: Ζωντανός Θρύλος (εκδόσεις ΟΞΥ)

“The Island of Doctor Moreau” Το βιβλίο του Herbert George Wells (1866-1946) γράφτηκε το 1896. Η ιστορία ξεκινάει με έναν ναυαγό που βρίσκει τη σωτηρία του από ένα αφιλόξενο πλοίο όπου γνωρίζει τον Dr Montgomery που κατευθύνεται προς ένα άγνωστο νησί και κουβαλάει μαζί του άγρια ζώα. Στην τελική καταλήγει στο νησί όπου γνωρίζει τον Dr Moreau, τον συνεργάτη του Montgomery. Σύντομα θα ανακαλύψει πως στο νησί γίνονται αλλόκοτα και μακάβρια πειράματα. Το βιβλίο είναι πολύ μπροστά από την εποχή του όπως και άλλα έργα του Wells. Στα ελληνικά: Το νησί του Δρος Μορώ εκδόσεις Αίολος.

“The Devil Rides Out” “Η επέλαση του Σατανά” γράφτηκε από τον Dennis Wheatley (1897-1977) το 1934 και έγινε ταινία από την Hammer (εγγύηση) το 1968 με τον Christopher Lee. Ένας ευγενής και ένας νεαρός φίλος του ανησυχούν για την περίεργη συμπεριφορά του φίλου τους που απ’ ότι ανακαλύπτουν είναι μπλεγμένος με μια ομάδα επικίνδυνων σατανιστών. Αρχίζει ένας αγώνας διάσωσης του φίλου τους από τον σατανικό Μοκάτα και τον κύκλο του στον οποίο εμπλέκεται μια φιλική οικογένεια και μια γοητευτική κοπέλα που ψάχνετε με τη μαγεία. Η ιστορία από την Αγγλία θα καταλήξει σε ένα μοναστήρι των Ιωαννίνων!!! Πολύ καλό βιβλίο που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του αξίζει. Δεν γίνεται καθόλου βαρετό αφού η ιστορία τρέχει συνεχώς. Κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Εξάντας.

“Fade To Black” Το βιβλίο του Ron Renauld που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1980 και κυκλοφόρησε και σε ταινία (λίγο δυσεύρετη όπως & το βιβλίο). Ο Eric είναι ένας μοναχικός νεαρός που ζει με την ανάπηρη θεία του & έχει μεγάλη εμμονή με τον κινηματογράφο. Στη ζωή του θα δώσει νέα όψη μια κοπέλα που μοιάζει πολύ με την αγαπημένη του Marilyn καθώς και μια ευκαιρία να βρεθεί πίσω από τις κάμερες. Αναποδιές που έρχονται η μία πίσω από την άλλη θα αλλάξουν τα δεδομένα και θα αναγκάσουν τον Eric να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Μια σειρά από φόνους θα αναστατώσουν το Χόλλυγουντ όπου κάθε φορά ο δολοφόνος θα είναι ένας Χολιγουντιανός star, όπως η μούμια & ο κόμης Δράκουλας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τη σειρά βιβλιοθήκη του τρόμου το 1982 ως “Ο Χασάπης Του Χόλλυγουντ” από τις εκδόσεις Α.Σίμωσι. Εγώ το βρήκα στα μεταχειρισμένα. Για νέα έκδοση δεν βρήκα. Αν το βρείτε πάντως γραπώστε το… οι λάτρεις του τρόμου θα το λατρέψουν!!!

2010-09-11T07:44:00.001-07:00

more free games...

2010-09-11T07:25:00.000-07:00

Για όσους γουστάρουν να καίγονται, ακολουθούν κάποια παιχνίδια που διάλεξα από τη σελίδα games.gr που περιέχει μια μεγάλη λίστα από free online games για να περνάς ευχάριστα τον χρόνο σου ή να καίγεσαι… κάντε κλικ στην εικόνα και παίξτε.

Home Sheep Home

Home Sheep Home

Home Sheep Home 2

Πολύ όμορφο παιχνίδι που σου φτιάχνει τη διάθεση! Βοήθησε 3 προβατάκια να πάνε στον αχυρώνα τους παιρνόντας μια σειρά από εμπόδια & γρίφους.

Ricochet Kills2

Ricochet Kills 2

Το κορυφαίο παιχνίδι του εξοστρακισμού σφαιρών... απλό και πολύ εθιστικό με πολλές πίστες!

Flaming Zoombooka 1&2

Flaming Zombooka

Flaming Zoombooka 2

Καφρίλα με Zombie. Συμαδεύεις με το Bazzooka σου τα zombie. Εύκολο στην αρχή αλλά μετά έχει και γριφοειδής πίστες με μπόλικο αίμα!

Hostel-The Killing Floor

Hostel -The Killing Floor

Ένα παιχνίδι για όσους έχουν δει την ταινια. Είναι σε πρώτο πρόσωπο. Δεν έχεις όπλα ή κάτι τέτοιο. Απλά προσπαθείς να σώσεις όσους περισότερους μελοθάνατους μπορείς.

Hostel Part2-The Killing Floor

Hostel Part 2: The Killing Floor

Το δεύτερο μέρος του παχνιδιού είναι σαφώς καλύτερο αφού σου δίνετε η ευκαιρία εκτός του να σώσεις ζωές, να σκοτώνεις και φύλακες.

Sock and Awe

Sock and Awe

Προσπάθησε να χτυπήσεις τον πρόεδρο με το παπούτσι. Ένα αστείο παιχνιδάκι για σκοποβολή.

I Love My Computer

I Love My Computer

Ένα πολύ γαμάτο παιχνίδι που εσύ απλά επιλέγεις τον τρόπο με τον οποίο θες να καταστρέψεις το pc σου και μετά απολαμβάνεις... έχει γέλιο...

The Sniper

The Sniper

Πολεμικό παιχνίδι shoot em up με αποστολές. Αρκετά καλό και ευχάριστο. Εντοπίζεις τους ss και τους ξεκάνεις.

περιπέτειες (βία, αίμα, δράση κλπ)

2010-09-10T06:25:00.000-07:00

“Scarface”

1983 Αμερικάνικη παραγωγή σε σκηνοθεσία Brian De Palma με τον Al Pacino στο ρόλο του Tony Montana, Κουβανού με λερωμένο ποινικό μητρώο που τον δωρίζει ο Castro μαζί με χιλιάδες άλλους στο Miami, Florida. Στον προσφυγικό καταυλισμό κανονίζεται η πρώτη δουλειά, να φάει έναν πρώην χαφιέ του καθεστώτος. Από εκεί και πέρα αρχίζει η καριέρα του με στόχο να χτίσει την δική του αυτοκρατορία στον υπόκοσμο. Στο πλευρό του ο καλύτερος του φίλος και φανατικός μουνάκιας, ο Manny Ribera (Steven Bauer). Υπάρχει και εδώ το love story του πρωταγωνιστή… o Tony γουστάρει θανάσιμα την γυναίκα του αφεντικού Frank Lopez (Robert Loggia) που δεν είναι άλλη από την Michelle Pfeiffer. Δεν έχω δει πολλές γκανγκστερικές ταινίες αλλά αυτή με κέρδισε από τον πρώτο φόνο. Τέλος όποιος έχει παίξει το “Grand Theft Auto: Vice City” θα την λατρέψει αυτή την ταινία!

“Ο χαμένος τα παίρνει όλα”

2003. Μια ταινία του Νίκου Νικολαϊδη με τους Γιάννη Αγγελάκα, Συμεών Νικολαϊδη, Ιφιγένεια Αστεριάδη, Τζένη Κιτσέλη, Louise Attah, Lumi Savva και την Ιωάννα Παπά. Η ταινία μας δείχνει την βρωμιά και την παρακμή μιας πόλης, σε όλη της το τραγικό μεγαλείο. Ο Γιάννης Αγγελάκας αναλαμβάνει το ρόλο του άντρα που τριγυρίζει στο δρόμο με τα λιγοστά του υπάρχοντα, μετά από έναν χωρισμό. Θα καταλήξει σε μια παλιά του ιστορία όπου θα τον φιλοξενήσει προσωρινά, αφού πρώτα στραπατσαριστεί από μαλάκες της ασφάλειας. Στη συνέχεια θα μπλέξει σε μια βρώμικη δουλειά μαζί με έναν μικρό που οπλίζεται με την κιθάρα του, την σύντροφο του, μια μαυρούλα stripper και τη δεσποινίς Βατόμουρο. Έχουν όλοι ένα κοινό όνειρο. Να φύγουν μακριά. Άλλοι για να φτιάξουν τη ζωή τους και άλλοι για μια παραλία που δεν ξέρουν καν αν υπάρχει… ακούγεται μουσική του Γιάννη Αγγελάκα και τραγούδια του Συμεών Νικολαϊδη.

Χεσμεντέ...

2010-09-09T06:43:00.001-07:00

"Frankenstein”

ΗΠΑ 1931. Μία αριστουργηματική μεταφορά της νουβέλας της Mary Shelley από τον James Whale με τον θρύλο Boris Karloff και τους Colin Clive, Mae Clarke, John Boles και άλλους που σήμερα σίγουρα δεν βρίσκονται εν ζωή. Ο δόκτορας Frankenstein μαζί με τον καμπούρη βοηθό του Fritz (αργότερα Igor) έχουν κλειστεί σε ένα εργαστήριο και κάνουν ανορθόδοξα πειράματα… προσπαθούν να δημιουργήσουν ζωή από νεκρά μέλη με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού. Τα νεκρά μέλη τα αρπάζουν από εδώ και από εκεί (καμιά κηδεία, κανένας κρεμασμένος κλπ). Η Elizabeth, η γκόμενα του δόκτορα δείχνει έντονα την ανησυχία της και αποφασίζει να κάνει μια επίσκεψη μαζί με τον φίλο της Victor και τον καθηγητή Dr. Waldman για να αντικρίσουν τα σχέδια του doctora να παίρνουν σάρκα και οστά… “it’s alive, it’s alive… Oh, in the name of God! Now I know what it feels like to be a god…” Στη συνέχεια μας παρουσιάζεται ένα πρώιμος προβληματισμός για την πρόοδο της επιστήμης και το κόστος για να φτάσει κάποιος το Θεό. Το δημιούργημα ήταν κάποτε άνθρωπος ζωντανός και τώρα είναι ένα τέρας που όλοι το φοβούνται… Αργότερα ο James Whale θα γυρίσει το “Bride of Frankenstein” όπου ο δόκτορας θα δημιουργήσει μια σύντροφο για το τέρας και το 1938 o Rowland V. Lee θα μας γνωρίσει το γιο του που θα ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στο “Son of Frankenstein”. O Whale γύρισε μεταξύ άλλων το “The Invisible Man”. Μέσα στον 20ο αιώνα το τέρας του Frankenstein πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες από το 1910 του Edison μέχρι και τον 21ο αιώνα και μαζί με τον δράκουλα είναι από τις πιο διάσημες μορφές στο cinema του τρόμου.

“Dracula”

ΗΠΑ 1931. Η νουβέλα του Bram Stoker σε σκηνοθεσία Tod Browning με τον Θεό Bela Lugosi (τον καλλίτερο δράκουλα όλων των εποχών “children of the night…”) και τους Helen Chandler, David Manners, Dwight Frye και Edward Van Sloan. Το αποτέλεσμα είναι ένα αθάνατο αριστούργημα! Ο Κόμης Δράκουλας ζει στον πύργο του στα Καρπάθια και ο Renfield, νεαρός δικηγόρος, ταξιδεύει ως εκεί και φιλοξενείται από τον Κόμη ο οποίος θέλει να αγοράσει γη στην Αγγλία. Οι χωρικοί τρομάζουν από την πρόθεση του Renfield να επισκεφθεί τον πύργο του Δράκουλα και ύστερα από μια περίεργη διαδρομή φτάνει στο κάστρο όπου τον υποδέχεται ο Κόμης. Στη συνέχεια ο δικηγόρος γίνεται σκλάβος του και μαζί θα ταξιδέψουν ως την Αγγλία μέσω θαλάσσης και μέχρι να φτάσουν το πλήρωμα θα έχει αφανιστεί. Ο Renfield αρκετά τρελαμένος, κλίνεται σε σανατόριο και τρώει μύγες, αράχνες και άλλα έντομα. Ο Κόμης δεν χάνει χρόνο και γνωρίζει τον Dr. Seward, την όμορφη κόρη του Mina, τον μνηστήρα της τον John Harker και τη φίλη της Mina, την Lucy η οποία σύντομα θα βρεθεί νεκρή με δύο σημάδια στο λαιμό… επόμενος στόχος του θα είναι η Mina. Ο προφέσορας Van Helsing, ειδικός σε “περίεργα” θέματα, ερευνά την υπόθεση και ανακαλύπτει πως μυρίζει vampire η ιστορία… Η ταινία είχε και συνέχειες με την κόρη του Δράκουλα “Dracula’s Daughter” 1936 καθώς και με το γιο του Δράκουλα “Son of Dracula” 1943 ή ακόμα και με τα σκυλί του “Dracula’s Dog” 1978. Οι συνέχειες και τα remake ή ακόμα και παρωδίες δεν σταμάτησαν ποτέ. Το “Dracula: Dead and Loving it” 1995 με τον Leslie Nielsen έχει τρελό γέλιο. Ένα πιο παλιό cult αριστούργημα είναι το “Nosferatu, eine Symphonie des Grauens” του 1921 του F.W.Marnau με έναν Δράκουλα (Max Schreck) τρομερά απόκοσμο…

“Maniac”

1980 ΗΠΑ. Ταινία τρόμου με πολύ αίμα του William Lustig με τον Joe Spinell (Frank Zito) στο ρόλο ενός μανιακού δολοφόνου που αφαιρεί απ’ τα θηλυκά θύματα του τα ρούχα και το τριχωτό μέρος της κεφαλής, προκειμένου να διακοσμήσει τις κούκλες με τις οποίες συγκατοικεί. Η ταινία ξεκινάει με ένα ζευγάρι που κοιμάται στην παραλία. Η κοπέλα κρυώνει και στέλνει τον δύσμοιρο εραστή της να πάει να φέρει ξύλα. Αποτέλεσμα δύο κομμένοι λαιμοί και λογικά ένας ευχαριστημένος κατά συρροή δολοφόνος. Μόνο που δεν είναι ευχαριστημένος και ποτέ δεν θα γίνει. Μια γοητευτική φωτογράφος η Anna (Caroline Munro) που θα τον φωτογραφίσει σε ένα πάρκο, θα του εξάψει το ενδιαφέρον με αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή μαζί της… Κλασσικό Splatter διαμάντι! Η αφίσα θυμίζει λίγο το περσινό καλοκαίρι…

“Candyman”

1992. Μια ταινία τρόμου που στοίχειωσε πολλούς καθρέφτες βασισμένο σε ιστορία του Clive Barker σε σκηνοθεσία Bernard Rose. Ο Candyman ήταν κάποτε ο γιος ενός σκλάβου που εξαιτίας ενός απαγορευμένου έρωτα με μια λευκή γυναίκα δολοφονήθηκε με φριχτό τρόπο κατά τη διάρκεια του οποίου έχασε και έναν καρπό… Η Helen Lyle κάνει μια εργασία για το πανεπιστήμιο πάνω στου σύγχρονους θρύλους. Το ενδιαφέρον της κινεί ο θρύλος του Candyman στον οποίο αρχικά δείχνει δυσπιστία… εάν σταθείς μπροστά απ’ τον καθρέφτη και πεις πέντε φορές το όνομα του τότε θα τον καλέσεις. Η Helen το τόλμησε και μια σειρά από φριχτούς φόνους θα ακολουθήσει… ανατριχιαστική ταινία που δεν θα ξεχάσω εύκολα…

“House Of 1000 Corpses”

2003. Το αριστούργημα του Rob Zombie που ύστερα από χρονοβόρα ταλαιπωρία με τις γαμημένες εταιρίες κατάφερε να την παρουσιάσει στο κοινό. Η οικογένεια firefly τη βρίσκει με περίεργους τρόπους και αποτελείτε κυρίως από serial killers. Μια παρέα που της αρέσει να ψάχνετε, σταματάει στο μαγαζί ενός clown όπου μαθαίνουν για τον μύθο του Dr. Satan. Στο δρόμο μια μουνάρα κάνει οτοστόπ στη βροχή. Την παίρνουν και αμέσως καταλαβαίνουν ότι είναι βαρεμένη. Λίγο παρακάτω ένα λάστιχο σκάει και τη συνέχεια δείτε την επί της οθόνης. Στο σπίτι με τα χίλια πτώματα εμφανίζονται μοναδικοί χαρακτήρες που θα μείνουν στην ιστορία του τρόμου όπως ο Captain Spaulding (Sid Haig), ο πιο γαμάτος clown με τα φοβερά του κοτόπουλα, ο Otis (Bill Moseley) με τις φιλοσοφημένες του φονικές τάσεις, ο αδικοχαμένος γίγαντας Matthew McGrory στο ρόλο του Tiny, η αποκαλυπτική Baby (Sheri Moon Zombie) σύζυγος του Rob Zombie και άλλοι χαρακτήρες που ήρθαν για να μείνουν. Η ταινία μας μεταφέρει σε άλλες εποχές κάπου στο 1977… με Αμερικάνικη γραφική βλαχιά, coca cola, σφαγές, βασανιστήρια, ακρωτηριασμούς, ψυχεδέλεια, έναν ωραίο κώλο και ότι άλλο χρειάζεται για να σου φτιάξει το κέφι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η οικογένεια firefly είναι τόσο συμπαθητική, παρά τις αποτρόπαιες πράξεις της… καμιά σχέση με τις οικογένειες δολοφόνων που έχετε δει ως τώρα! Έχουν ποιότητα! Σε μια συνέντευξη ο Rob Zombie φορούσε μπλούζα “Plan 9 from Outer Space” και αυτό σημαίνει πως κάτι ξέρει… Μην πάει και τη χάσετε…

“The Devil’s Rejects”

2005. Η συνέχεια του σπιτιού με τα χίλια πτώματα… “Σάρκα & Αίμα”. Αυτή τη φορά η οικογένεια καταδιώκετε άγρια απ’ την αστυνομία και ένα σερίφη (William Forsythe) που διψάει για εκδίκηση. Το σπίτι περικυκλώνετε από μπάτσους και γαζώνετε κυριολεκτικά. Ο Otis και η Baby το σκάνε και η μαμά firefly πέφτει στα χέρια του νόμου. Ο Tiny έλειπε απ’ το σπίτι και τη γλίτωσε. Ο Captain Spaulding, που τον βλέπουμε σε πολύ προσωπικές στιγμές με μια καυτή γκόμενα, σπεύδει να βοηθήσει την κόρη του… και τον Otis αναγκαστικά. Όποιος βρεθεί στον δρόμο τους τη γάμησε… Εδώ εμφανίζετε και ο αδερφός του clown που είναι ένας ιδιοκτήτης μπουρδέλου και τον υποδύεται ο Ken Foree που έπαιζε στο θρυλικό “Dawn of the Dead” του 1978. Ο Rob Zombie αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως εκτός από γαμάτα τραγούδια, φτιάχνει ακόμα πιο γαμάτες ταινίες. Το τέλος είναι όλα τα λεφτά. Οι ευαίσθητοι και οι ψυχικά άρρωστοι σαν εμένα μπορεί και να συγκινηθείτε. Αν δεν θέλετε να δείτε το πρώτο, δείτε αυτό οπωσδήποτε! Απ’ τις καλύτερες ταινίες του είδους που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Στο τέλος βλέπουμε και την αφιέρωση στη μνήμη του Matthew McGrory (1973-2005), του Tiny. Σημείωση: δεν το χα προσέξει αλλά παίζει και ο Johnny Knoxville στο ρόλο ενός μπάτσου. Παίζει επίσης ο γνωστός Μεξικάνος… όνομα δεν λέω…

“what’s the matter kid, don’t you like clowns? Don’t we make you laugh? Aren’t we fucking funny?”

“Halloween”

2007. Το να γυρίσει κάποιος remake αυτό το αριστούργημα του Carpenter, 30 σχεδόν χρόνια μετά, θα ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο. Ο Rob Zombie όμως δεν κώλωσε και διέπρεψε παρά τις κριτικές και τις αναλύσεις του κώλου. Ο Rob Zombie όχι μόνο έδωσε το δικό του στίγμα στην ταινία, αλλά της άλλαξε την Παναγία με την καλή έννοια. Δεν αρκέστηκε στο να γυρίσει απλά τα ίδιες σκηνές ξανά δημιουργώντας ένα απλό αντίγραφο χωρίς νόημα. Ο Daeg Faerch (ο μικρός τα σπάει) παίζει τον νεαρό Michael Myers που του αρέσουν τα νεκρά ζωάκια. Η μητέρα του (Sheri Moon Zombie) για να συντηρήσει την οικογένεια το έχει ρίξει στο στριπτίζ. Ο γκόμενος της είναι ένα ρεμάλι (William Forsythe) που δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον μικρό. Ο Michael έχει και δύο αδερφές, μία μεγάλη που κλασικά δεν θα ζήσει για πολύ και μία μπέμπα. Όμως δεν αρκείτε στην δολοφονία της αδερφής του… σκοτώνει άλλα τρία άτομα. Όλα αυτά… τη μέρα του Halloween. Ακολουθεί ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρείο όπου ο Dr Loomis (Malcolm Mc Dowell) θα τον αναλάβει προσωπικά. Φύλακας στο ψυχιατρείο είναι και ο γνωστός Μεξικανός… Ο μικρός, που δεν βγάζει μιλιά, έχει ως μοναδική διασκέδαση εκεί μέσα να φτιάχνει μάσκες… Ο γιατρός δεν θα βγάλει ποτέ άκρη μαζί του, μέχρι που μία μέρα θα το σκάσει από εκεί μέσα με άσχημες συνέπειες. Στη διάρκεια του εγκλεισμού του ο μικρός θα μεγαλώσει… θα μεγαλώσει πάρα πολύ. Τον ρόλο του ενήλικου Michael που δεν τρώγεται με τίποτα, αναλαμβάνει ο πανύψηλος Tyler Mane. Εννοείται βέβαια πως δεν πρέπει να χάσετε και το αυθεντικό Halloween του 78 με την μοναδική Jamie Lee Curtis να γράφει ιστορία στα πρώτα της κιόλας βήματα…

“Ginger Snaps”

2000 Καναδάς. Σε σκηνοθεσία John Fawcett, με την Katharine Isabelle (Ginger) και την Emily Perkins (Brigitte), να υποδύονται δυο μισάνθρωπες αδερφές που μόνο από την εμφάνιση, ξεχωρίζουν στο σχολείο σαν το γάλα μες τις μύγες. Η ταινία ξεκινά με ένα μακάβριο project για το σχολείο, με θέμα τον θάνατο. Οι αδερφές Fitzgerald (που είναι αξιαγάπητες) ζουν σε μια γειτονιά που κάποιο τέρας (beast of Bailey Downs) τρώει κατοικίδια… το τέρας είναι ένας λυκάνθρωπος και όταν έρχεται σε επαφή με τις δύο αδερφές, οι ζωές τους αλλάζουν δραματικά. Πέρα απ’ το θέμα της λυκανθρωπίας, το “Ginger Snaps” είναι μια εξαίσια εφηβική ταινία με θέμα την διαφορετικότητα και τις προεκτάσεις της. Η ταινία κατέληξε σε μια εξαιρετική τριλογία. Τo “Ginger Snaps 2: Unleashed” και το “Ginger Snaps Back: The Beginning” που μας γυρνάει δύο αιώνες πίσω…

“Disturbing Behavior”

1998 σε σκηνοθεσία David Nutter. Ο Steve (James Marsden) με την μικρή του αδερφή Lindsay (Katharine Isabelle) και τους γονείς, μετακομίζουν στο Cradle Bay. Εκεί ο James πιάνει φιλία με δυο παρείσακτους, τον UV και τον Gavin που τον κατατοπίζουν και του γνωρίζουν την τρίτη της παρέας την Rachel (K.Holmes). Γρήγορα μαθαίνει από πρώτο χέρι πως (πράγματι) κάτι περίεργο συμβαίνει με μια ομάδα παιδιών, τους “blue ribbons” που συχνάζουν στο γιαουρτάδικο… κάτι που σχετίζεται με πλύση εγκεφάλου μαθητών, αλλόκοτα βίαιες συμπεριφορές και περίεργες εξαφανίσεις. Μια ταινία για μικρούς και για μεγάλους, με πολλές αλήθειες, αρκετή δόση γέλιου και γαμάτη μουσική. Δείτε την… και θα με θυμηθείτε…

“The Exorcist”

Αμερική 1973. Τι καλύτερο για τον χειμώνα, από ένα κλασικό αριστούργημα τρόμου… Σε σκηνοθεσία William Friedkin με την Linda Blair (Scream) στο ρόλο του δαιμονισμένου κοριτσιού. Η καλύτερη ταινία εξορκισμού που δεν ξεπεράστηκε ποτέ! Τα λόγια είναι περιττά. Όποιος την είδε καταλαβαίνει. Κλείστε φώτα, πάρτε κωλόχαρτο μπόλικο και απολαύστε την! (Ακούμε μέχρι και την Σακελαρίου να τραγουδά “ιστορία μου αμαρτία μου”)

“CARRIE”

ΗΠΑ 1976 άλλη μια σκηνοθετική δουλεία του Brian De Palma βασισμένη σε νουβέλα του λατρεμένου Stephen King. Πρωταγωνιστεί η Sissy Spacek στο ρόλο της αξιαγάπητης Carrie White, ενός κοριτσιού με ικανότητες τηλεκίνησης και με μία θρησκευτικά πωρωμένη μάνα (Piper Laurie). Η νεαρή μαθήτρια είχε την πρώτη της περίοδο στα ντους του σχολείου και μη γνωρίζοντας τι της είχε συμβεί (προβληματική μητέρα) σοκάρετε και ζητάει τρομαγμένη τη βοήθεια των συμμαθητριών της οι οποίες την κοροϊδεύουν μέχρις εσχάτων. Η μάνα της το παίρνει βαριά, το θεωρεί αποτέλεσμα πονηρών σκέψεων! Μια συμμαθήτρια της (Amy Irving) με καλές προθέσεις θέλει να επανορθώσει για την καημένη την Carrie και αναγκάζει τον γκόμενο της να συνοδεύσει την Carrie στο σχολικό χορό. Εκεί μια τιμωρημένη μαθήτρια (Nancy Allen) μαζί με τον γκόμενο της (John Travolta) δοκιμάζουν τα όρια της, μα που να ‘ξεραν τι θα ακολουθούσε… Η ταινία είχε και μία αρκετά συμπαθητική συνέχεια το 1999 (The Rage: Carrie 2) καθώς και ένα remake για την τηλεόραση το οποίο δεν έχω δει ακόμα.

“Hell Of The Living Dead”

Ιταλία 1980 του Bruno Mattei (ως Vincent Dawn). Γνωστή και ως Virus. Την είχα βρει σε κασέτα πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Τρομερή καφρίλα με τα αγαπημένα μας zombies, 4 πεζοναύτες, μια δημοσιογράφο και άλλα λίγα θύματα. Η σπλατεριά σε όλη της το μεγαλείο! Δείχνει και λίγο βυζάκι! Cult-ίλα επηρεασμένη αρκετά από Dawn Of The Dead, δανείζεται αρκετά στοιχεία όπως και μέρος της μουσικής επένδυσης από τους Goblin.

Θείες Κωμωδίες...

2010-09-09T06:39:00.000-07:00

“Bad Santa” ή “Ο Αϊ Βασίλης Είναι λέρα”

Αμερικανική παραγωγή του 2003 με τον Billy Bob Thornton στο ρόλο του πιο κατεστραμμένου και ταυτόχρονα πιο αξιολάτρευτου Άγιου Βασίλη! Την παράσταση κλέβει ένα παχουλό παιδάκι (Brett Kelly) που πέφτει θύμα των νταήδων. Παίζει επίσης και η Lauren Graham (οικογένεια Gilmore) ως barwoman με βίτσιο την στολή του Άγιου! Σκηνοθετεί ο Terry Zwigoff (Ghost World!!!). Ότι πρέπει για τις γιορτές και όχι μόνο! (Αν είναι ποτέ δυνατόν… ο Ριζοσπάστης κατηγόρησε αυτήν την ταινία. Ας πάνε να κάνουν έρωτα…)

κοινωνικές κλπ...

2010-09-09T06:13:00.001-07:00

“What to do in case of fire?” ή “Was tun, wenn’s brennt?”

Γερμανική ταινία του 2001/2 σε σκηνοθεσία Gregor Schnitzler. Μια punk παρέα ζει το αναρχικό όνειρο στο δυτικό Βερολίνο του 80. Δώδεκα χρόνια αργότερα και ενώ οι ζωές τους έχουν πάρει διαφορετικό δρόμο, θα ξανασμίξουν με αφορμή μια βόμβα που σκάει με 12 χρόνια καθυστέρηση και ένα φιλμ που θα μπορούσε να τους στείλει όλους μέσα. Νοσταλγική ταινία με δράση, έρωτα και δράμα στη συσκευασία του ενός. Βλέπετε ευχάριστα αν την βρείτε…

“Juno”

Αμερική 2007. Μια ταινία του Jason Reitman με την Ellen Page στο ρόλο ενός δεκαεξάχρονου (διαφορετικού) κοριτσιού που μένει έγκυος από τον φίλο της (Michael Cera… Superbad). Αποφασίζει να μην το σκοτώσει και να το δώσει για υιοθεσία σε ένα ιδανικό(?) ζευγάρι. Γενικά είναι πολύ ευχάριστη ταινία με όμορφο τέλος:-) Το soundtrack γαμάει!

“Παραγγελιά”

1980. όπως διαβάζουμε και στην αρχή του έργου… η ιδέα αυτής της ταινίας στηρίζεται σε μια πραγματική ιστορία του 1973. Στην ιστορία του Νίκου Κοεμτζή που καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο για την δολοφονία δύο αστυνομικών, ενός πολίτη και για άλλες σωματικές βλάβες εξαιτίας μια παραγγελιάς (ήταν πολλά περισσότερα). Άλλοι των είπαν ήρωα και άλλοι φονιά. Ο Σαββόπουλος έγραψε για αυτόν έναν ύμνο, το “μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο”. Στην ταινία παίζουν μεταξύ άλλων ο Αντώνης Αντωνίου και ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Συμμετέχει και η Κατερίνα Γώγου όπου απαγγέλλει ποιήματα της με έναν συγκλονιστικό τρόπο που για μένα την κάνει πρωταγωνίστρια. Η ιστορία της ταινίας ξεκινάει με την παρέα του Νίκου να πηγαίνουν σε τελειωμένο νυχτερινό κέντρο με το φορτηγάκι του φίλου του, που γράφει “νεωτερισμοί είδη προικός ο Βάγγος” και τελειώνει σε μια δικαστική αίθουσα. Κατά την διάρκεια της ταινίας αναφέρονται αρκετά γεγονότα του παρελθόντος που σε συνδυασμό με τα συμβάντα μας βοηθάνε να καταλάβουμε πως οδηγήθηκε ο πρωταγωνιστής σε αυτήν την έκρηξη βίας. Όποια κι αν είναι η γνώμη σας για τον Νίκο Κοεμτζή, που ζει και πουλάει το βιβλίο του στο μοναστηράκι, αξίζει και με το παραπάνω να δείτε την “παραγγελιά”. Σενάριο και σκηνοθεσία, Παύλος Τάσιος.

“στο μυαλό είναι ο στόχος…”

“Trainspotting”

1996 Σκοτσέζικη ταινία σε σκηνοθεσία Danny Boyle βασισμένη στο εξαιρετικό βιβλίο του Irvine Welsh. Ένα τσούρμο προβληματικοί νέοι, punk, ναρκωτικά, ληστείες, παραισθήσεις, aids, υπερβολική δόση, επιδόματα ανεργίας, sex, βρώμικες τουαλέτες, ξύλο, θάνατος και άλλα που μου διαφεύγουν σε μια ταινία κλωτσιά στα αρχίδια. Μιλάει επίσης για την ηρωίνη ωμά σαν την ωμή πραγματικότητα. Πιστεύω πως δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερα η μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου στην οθόνη. Ο τίτλος και μόνο αρκεί για να καταλάβουμε ότι δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία.

“Σπιρτόκουτο”

2003. Ένα ακραίο αριστούργημα του Νίκου Οικονομίδη. Από τις πιο καφρίλες ταινίες που έχω δει και ας μην έχει μέσα ούτε έναν ακρωτηριασμό. Η λεκτική βία σε όλη της το μεγαλείο, πιο ακραία, πιο ρεαλιστική από ποτέ. Μια μέρα στο σπίτι του Δημήτρη, ενός ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Είναι καλοκαίρι και ο κλιματισμός έχει χαλάσει. Κάποια προβλήματα της οικογένειας σε συνδυασμό με τις συνθήκες και την ασυνεννοησία πυροδοτούν την κατάσταση. Χαρακτήρες που ξεπερνούν τα όρια τους. Παίζουν Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Ξυκομηνός, Ελένη Κοκκίδου, Αγγελική Παπούλια, Γιάννης Βουλγαράκης, Ιωάννα Ιβανούδη, Σταύρος Γιαγκούλης και Σεραφίτα Γρηγοριάδου. Η ταινία μεταφέρθηκε και στο θέατρο με μεγάλη επιτυχία!

Οι Ταινίες Μας... Family Films Corfu

2010-09-07T06:39:00.000-07:00

ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (2007)

Παρακολουθήσατε σκηνές από την ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Μικάλεφ «Νεκρός την Κυριακή» (family films 2007). Το τραγούδι που ακούσατε είναι «Ο ΚΑΪΝ» από τα «Ξύλινα Σπαθιά» από το δίσκο «πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου» (virgin). Δεν κατέχουμε κανένα πνευματικό δικαίωμα του τραγουδιού και η χρήση του τραγουδιού για το βιντεάκι με τα αποσπάσματα εννοείται πως είναι μη κερδοσκοπική όπως και η ταινία άλλωστε.

Η ταινία γυρήστηκε το 2007 στην Κέρκυρα και στην Πάτρα. Ήταν μια προσπάθεια να γυρήσουμε κάτι πιο σοβαρό αλλά όπως λένε όλοι ήταν μια αποτυχία μεγάλη. Δεν αρέσε σχεδόν σε κανέναν. Η ταινία, που χλωμό το κόβω να την ανεβάσω όλη, κρατάει κοντά 40 λεπτά. Κάναμε και ένα director's cut όπου προστέθηκαν σκηνές και διορθώθηκαν κάποιες άλλες. Μετά από αυτήν την προσπάθεια, γυρήσαμε το Moumoustein το Πάσχα του 2007 σε λιγότερο από δυο βδομάδες. Το 2007 ήταν η πιο παραγωγική εποχή για τη Family Films που ξεκίνησε από τα τέλη του 2006 με το videoclip Φανή του Βασίλη Καζούλη που πλέον είναι σπάνιο (λέμε τώρα).

Εδώ σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, κάμερες (εκτός από εκεί που παίζω) και κάψιμο...

ΚΥΡΙΑΚΗ - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ (2010)

Ένα φιλμάκι μικρού μήκους από τη family films. Παίζουν η Ελένη & η Σούλα και κάμερα & μοντάζ εγώ. Γυρίστηκε στην παλιοκαστρίτσα στις 28 φλεβάρη του 2010 σε μια κυριακάτικη βόλτα. Η μουσική που ακούγεται είναι τα γρατσουνίσματα μου στην κιθάρα.

ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ (2008)

Μια stop motion ταινια με lego. Τη φτιάξαμε το 2008 αλλά αυτην εδώ την director's cut εκδοχή την ολοκληρώσαμε φέτος (2010). Την ανεβάσαμε σε δύο μέρη. Περιέχει σκηνές με καυτό sex και αρκετή βία. Μην το χάσετε. Είχε πολύ κόπο αυτή η ταινία και πολύ δουλειά και ας την κάναμε για την πλάκα μας. Έχει και αίμα μπόλικο για ταινία με lego. Θα χαρούμε πολύ. Μελοντικά θα ξαναγυρίσουμε κάτι ανάλογο σε stop motion. Ο υποτιτλισμός είναι της Ελένης, τα σκηνικά δικά μου & της Ελένης, Ακούστηκαν Η Ελένη, ο μικρός Κωνσταντίνος, ο πατέρας μου και ο υποφαινόμαινος. Τη μουσική την έπαιξα εγώ και συμετέχει και ο Γιάννης με το σατανικό ταμ-ταμ. Τέλος την κίνηση, την φωτογραφία, την σκηνοθεσία, το μοντάζ & το σενάριο τα ανάλαβα εγώ. Η ταίνία δέχτηκε τις αντιδράσεις των φανατισμένων, ιντερνετικών φονταμενταλιστών που με βρισιές και απειλές ήθελαν να κατέβει από πολύ γνωστό site. Χωρίς καν να δουν ότι πρόκειται για ταινία χαβαλετζίδικη και ερασιτεχνική, είπαν ότι κάνω σατανιστική προπαγάνδα και μας στόλισαν (εμένα κυρίως) με ένα σωρό χριστιανικά κοσμιτικά επίθετα. Να είναι καλά όλοι. Ακόμα γελάω μαζί τους.

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΣΑΠΙΩΝ (2008)

«Η Επέλαση Των Σάπιων» είναι μια stop motion ερασιτεχνική ταινία με lego που δημιουργήθηκε με μια φωτογραφική μηχανή και το movie maker από τη family films και από το χέρι του Γιώργου Μικάλεφ το 2008. Συμμετείχαν στα φωνητικά ο Γιάννης, η Σούλα, η Ελένη και ο Γιώργος. Όσο αφορά την τεχνική της, η ταινία γυρίστηκε με πολλές-πολλές φωτογραφίες και όχι με συνεχή λήψη για όσους ξέρουν. Η ταινία είναι από τους δημιουργούς του «Αίμα Για Τον Σατανά». Μοντάζ, κίνηση, φωτογραφία μουσική επένδυση ο υποφαινόμενος.

Το σενάριο έχει να κάνει με το τέλος του κόσμου. Μετά το τέλος κάποιοι έχουν επιβιώσει και ζουν με τον φόβο των σάπιων. Οι σάπιοι είναι οι ζωντανοί νεκροί οπού με τα πλαστικά τους δόντια, ζητούν να φάνε πλαστική σάρκα η ιστορία μας διαδραματίζεται σε ένα καταφύγιο όπου δέχεται αιματηρή επίθεση από τους σάπιους.

The Beautiful People

2010-09-07T06:21:00.000-07:00

στους Παξούς, στο σπίτι του Ζαν 26/7/2010

στους Παξούς, στο σπίτι του Ζαν 27/7/2010

στο καράβι για Παξούς 26/7/2010

Το κορίτσι και το άλογο 2/10/2010

Παντοκράτορας γιορτή 3/8/2009

Το στιφάδο του ταβερνιάρη

2010-09-04T14:01:00.000-07:00

Ήτανε λέει ένας ταβερνιάρης κοντά στης γιαγιάς το σπίτι. Λέει μια μέρα πως θα φτιάξει να φάει ένα στιφάδο. Πριν προλάβει όμως να γίνει το φαί , η κατσαρόλα έκανε φτερά μαζί με το φαγητό. Υπεύθυνοι πρέπει να ήταν κάποιοι από τους θαμώνες της ταβέρνας. Αυτό επαναλήφθηκε άλλη μια φορά. Είπε ο ταβερνιάρης πως θα φάει στιφάδο και για άλλη μια φορά το φαί εξαφανίστηκε από τη στια. Τότε ο ταβερνιάρης θέλησε να πάρει εκδίκηση από τους κλέφτες και λέει μέσα στην ταβέρνα θέλοντας να τον ακούσουν όλοι… «Ω, ρε στιφάδο που θα κάνω σήμερα». Και πράγματι έκανε ότι καλύτερο μπορούσε να φτιάξει το καλύτερο στιφάδο… μόνο που αντί για κουνέλι, έσφαξε έναν γάτο και τον μαγείρεψε. Για όσους ξέρουν, δεν διαφέρει και πολύ. Το φαί το κλέψανε ξανά λοιπόν και ο ταβερνιάρης ευτυχισμένος ανακοινώνει την άλλη μέρα στην ταβέρνα… «Τώρα σας την έφερα εγώ πουσταράδες. Γάτο φάγατε και όχι κουνέλι!» Οι κλέφτες που το άκουσαν ξερνούσαν μετά για αρκετό καιρό…

*Η ιστορία αυτή συνέβη στην Κέρκυρα τα παλαιά χρόνια και μου την διηγήθηκε σήμερα η γιαγιά μου την ώρα που ξέκανε δύο κουνέλια.

Γιώργος Μικάλεφ

Δράκος: η μανία του λυκανθρώπου

2010-09-04T13:37:00.000-07:00

Open publication - Free publishing - More to kolo

Μπορείται ακόμα και να το κατεβάσεται εύκολα κάνοντας κλικ εδώ και στη συνέχεια στο download πάνω από το παρμύθι.

“ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ”

2010-09-04T13:22:00.001-07:00

                    Ήταν πρωί στο νησί του Πάσχα. Όλα τα πρόβατα μαζευτήκαμε και πήγαμε να σκοτώσουμε τον βοσκό πριν μας σκοτώσει και μας σουβλίσει όπως έκανε πέρσι στους γονείς μας. Καθώς βελάζαμε ομαδικά στο δρόμο, ξεπρόβαλαν δύο πρόβατα με κόκκινο μαλλί στην ομοιόμορφη μάζα μας. Οι περισσότεροι συνοδοιπόροι μας τα γνώριζαν και έδειξαν αμέσως τον θαυμασμό τους κρατώντας κόκκινες σημαίες με άγνωστα σε εμάς εργαλεία. Άρχισαν να μιλούν για αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον δυϊσμό και τον πληθυσμό. Τα περισσότερα πρόβατα συμφώνησαν και αγόρασαν κουπόνια για κάποιο διαγωνισμό χωρίς δώρα. Εγώ και άλλα δέκα πρόβατα δεν καταλαβαίναμε τι σόι διαγωνισμός είναι αυτός χωρίς δώρα. Επίσης ξέραμε ότι ο στόχος μας ήτανε ο βοσκός και όχι ο ισμός. Τελικά μετά από μια βόλτα την οποία καθοδήγησαν αρκετοί λύκοι ανοίγοντας μας το δρόμο, βρεθήκαμε μπροστά στο αρχηγείο του βοσκού όπου το περιφρουρούσαν αρκετοί λύκοι, κάποιοι ήταν με πολιτικά. Αφού βελάσαμε μερικές τελευταίες φορές, τα κόκκινα πρόβατα και οι ακόλουθοι τους, άρχισαν να φεύγουν ξεχνώντας τον σκοπό μας: να σκοτώσουμε τον βοσκό. Τότε εμείς τα έντεκα πρόβατα επιτεθήκαμε στο αρχηγείο με πέτρες και ξύλα. Αμέσως όρμησαν πάνω μας όχι οι λύκοι, αλλά κόκκινες νεαρές προβατίνες, που με κάποια ασύλληπτη γλώσσα προσπαθούσαν να μας αποτρέψουν, εμποδίζοντας ταυτόχρονα την πορεία μας προς τον στόχο. Τελικά απογοητευμένοι, πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το μαντρί. Ξαφνικά ο Μπέκος πέταξε μιαν ιδέα: γιατί δεν το σκάμε στην εξοχή; Πέντε πρόβατα από τα έντεκα τον απεκάλεσαν ηλίθιο και επέστρεψαν στο μαντρί. Αυτά τα πέντε ήταν τα πρώτα που σφάχτηκαν την Κυριακή του Πάσχα. Ακολούθησαν δέκα ανεξάρτητα τρία με ψυχολογικά προβλήματα και ένα που ήταν μαύρο. Όσο για εμάς τα υπόλοιπα έξι, ζούμε στην εξοχή με τους απογόνους μας τα έξι τελευταία χρόνια.


Γιώργος Μικάλεφ 2007

Μεταφορές ο Κάγκουρας

2010-09-04T13:13:00.001-07:00

Η κοπέλα περπάτησε στην άκρη του δρόμου. Σηκώθηκε στις μύτες τον ποδιών της, τέντωσε το χέρι της και έκοψε ένα πανέμορφο άνθος από ένα περίεργο φυτό. Το πλησίασε στο κατάλευκο πρόσωπο της και το μύρισε. Το πρόσωπο της πλημμύρισε από ευωδιά.

-Κοίτα ένα σπάνιο πλάσμα με καλοσχηματισμένο στήθος και άψογο κώλο.

Σχολίασε ο Μπάμπης καθώς προσπέρασε την κοπέλα με το φορτηγάκι της δουλειάς.

-Πραγματικά, σπάνιο μουνί.

Αποκρίθηκε ο Λάκης στο διπλανό κάθισμα.

-Αν δεν είχαμε δουλειά την παίρναμε παρτούζα! Χαχαχα!

Γέλασε, και έλαμψαν τα τρία μπροστινά δόντια που του είχαν απομείνει. Ήταν ένα μοναδικά απαίσιο θέαμα. Ο Μπάμπης έστριψε δεξιά στην διασταύρωση και συνέχισε χωρίς να σχολιάσει τα λόγια του αφεντικού του που συνεχώς καυχιόταν για τις ερωτικές του περιπέτειες. Στο ραδιόφωνο έπαιζε ένα παλιό rock κομμάτι των The Sounds… «αγκαλιά τραγουδώντας στη βροχή, σαν τα παιδιά…»

-Άλλαξε κάνα τραγούδι. Μου ΄χεις φάει την Παναγία τόση ώρα.

Ο Μπάμπης όμως δεν έδωσε και πάλι σημασία γιατί του άρεσε το τραγούδι.

Δούλευαν μαζί στην εταιρία μεταφορών «Ο ΚΑΓΚΟΥΡΑΣ» τα τελευταία οχτώ χρόνια. Ήταν η πρώτη μεταφορική εταιρία που άνοιξε στην πόλη. Την είχε ιδρύσει ο Τάκης, ο αδελφός του Λάκη που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο πριν έξι χρόνια. Ήταν μόνο 27 χρονών. Από τότε ο Λάκης έγινε ιδιοκτήτης στην επιχείρηση, αφού ο αδερφός του όντας γνωστός ομοφυλόφιλος δεν είχε παιδιά ούτε γυναίκα.

Ο Λάκης ήταν 42 χρονών κατεστραμμένος από το αλκοόλ και τις γυναίκες των περιοδικών. Είχε χάσει από μικρός ένα μεγάλο μέρος της όρασης του από τον αυνανισμό. «Άξιζε τον κόπο» παινευόταν συνέχεια. Είχε προσλάβει τον Μπάμπη, που ήταν παλιόφιλοι, εδώ και δύο χρόνια για οδηγό γιατί ο ίδιος δεν έβλεπε τον Χριστό του.

Είχαν μπει τώρα στην εθνική. Δεξιά και αριστερά τους ήταν χτισμένα πολλά επώνυμα καταστήματα, κυρίως αυτοκινήτων. Ο Λάκης γυρνάει προς τον Μπάμπη και πάει να του πει κάτι σχετικό με τη δουλειά…

-Αυτός ο χωριάτης μου φάνηκε…

Κοιτώντας όμως έξω από το αυτοκίνητο πέφτει το βλέμμα του στα “MULTIMARA”.

-Γαμημένοι μπάσταρδοι! Γαμώ την Παναγία σας καριόλιδες…

-Τι βρίζεις ρε Λάκη? Τη μάνα σου γαμήσανε?

-Αυτά τα μουνιά… είχα πάει να αγοράσω ένα κομπιούτερ για να βλέπω καμιά ξεβράκωτη στο ίντερνετ. Είχα δει ένα φυλλάδιο στην εφημερίδα με δόσεις, καλή προσφορά μου φάνηκε και πάω να το αγοράσω και δεν μου εγκρίνανε τις δόσεις οι πουσταράδες. Γαμώ το σπίτι τους και γαμώ το μουνί που τους ξέρναγε.

Ενώ οι βρισιές του Λάκη δεν είχαν τελειωμό, ο Μπάμπης θυμήθηκε την κουβέντα που πήγε να αρχίσει πριν.

-Κάτι πήγες να μου πεις πριν.

-Α ναι. Πολύ παράξενος μου φάνηκε ο χωριάτης. Τελικά δεν μου είπε τι στο διάολο έχει μέσα το κουτί. Και είναι και βαρύ το γαμημένο. Μου γάμησε την πλάτη.

Είπε ο Λάκης, κοιτώντας το ξύλινο κιβώτιο που μετέφεραν στο πίσω μέρος του φορτηγού.

-Κανένα παράνομο φυτοφάρμακο θα είναι. Δεν μου γέμισε το μάτι.

-Μας δίνουν να τρώμε του κόσμου τα σκατά οι γαμιόληδες και χρυσοπληρώνουμε κι από πάνω. Σκατόβλαχοι.

-Και θέλει να το παραδώσουμε και στου διαόλου τη μάνα.

-Βρωμάει η δουλειά μου φαίνεται Μπάμπη…

Και πράγματι το περίεργο φορτίο τους είχε μια αποκρουστική μυρωδιά. Σαν κάτι να έχει ψοφήσει εδώ και μέρες. Αλλά οι δύο άντρες πλέον είχαν συνηθίσει τις άσχημες μυρωδιές, αφού ζούσαν και οι δύο κοντά στη χωματερή και δεν τους έκανε καμία εντύπωση.

-Εδώ έμενε παλιά ο Δημήτρης.

Είπε ο Λάκης με ένα ύφος (σπάνιας γι’ αυτόν) μελαγχολίας, δείχνοντας ένα διώροφο ετοιμόρροπο σπίτι, γεμάτο ψηλά χόρτα. Λες και ήθελαν να κρύψουν το σπίτι, για να μην θυμάται κανείς τι έγινε εκεί μέσα.

Ο Δημήτρης ήταν πολύ άτυχος από τη γέννηση του. Ο πατέρας του ήταν ανώμαλος και η μάνα του πνευματικά καθυστερημένη. Δυστυχώς το παιδί πήρε και από τους δύο γονείς, με αποτέλεσμα να τρελαθεί και να μένει στο σπίτι κλεισμένος. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Μια μέρα φεύγει κρυφά από το σπίτι. Έλειψε τέσσερις μέρες. Όταν γύρισε μύριζε σαν ψοφίμι και τα ρούχα του ήταν γεμάτα αίματα. Την ίδια μέρα βρήκαν νεκρή μια κοπέλα στο δασάκι. Βρισκόταν σε προχωρημένη σήψη και είχε βιαστεί κατ’ επανάληψη, πριν και μετά το θάνατο της. Ο πατέρας του κατάλαβε τι έγινε και κάλεσε αμέσως την αστυνομία όμως ο Δημήτρης είχε γίνει καπνός.

Οι δύο μεταφορείς στην ανάμνηση και μόνο της ιστορίας είχαν ανατριχιάσει αρκετές φορές. Ο Μπάμπης σπάει την σιωπή…

-Οι γονείς του μετακόμισαν από τότε που... Δεν γύρισαν ποτέ πίσω.

Ήταν και οι δύο παλιοί συμμαθητές με τον Δημήτρη. Δεν το χώρεσε ποτέ ο νους τους ότι θα είχε τέτοια άσχημη κατάληξη.

Ο Λάκης ένοιωθε άσχημα και άλλαξε θέμα.

-Μου φαίνεται ότι αυτή η μαλακία εκεί πίσω βρωμάει άσχημα.

-Δεν πάει να μυρίζει… τα λεφτά τα πήρες μπροστά. Σε κάνα μισάωρο θα έχουμε φτάσει.

-Μωρέ δεν σταματάμε σε καμία ερημιά να δούμε τι έχει και να χέσω επί της ευκαιρίας?

-Πες το έτσι ρε Λάκη. Άμα θες να χέσεις αλλάζει το πράμα.

Έχει εδώ πιο κάτω μια ερημιά μετά το βενζινάδικο του Μπίλι.

Ακόμα θυμάται ο Μπάμπης εκείνη τη μέρα και ας πέρασε τόσος καιρός. Ήταν χειμώνας και είχαν ένα μακρινό δρομολόγιο σε κάποιο χωριό. Έξω έβρεχε δυνατά. Ο Λάκης χεζόταν και δεν ήθελε να βραχεί. Σφιγγότανε και κάθε τόσο έριχνε βροντερές και κοφτές κλανιές που βρώμιζαν το χώρο. Σε κάποια στιγμή ο Λάκης γυρνάει και του λέει: Πρέπει να λέρωσα το βρακί μου. Στην πραγματικότητα είχε χέσει και το παντελόνι του, και το κάθισμα αλλά και τη μοκέτα. Δεν μπορούσε να ξεχάσει ποτέ την φρικαλέα αυτή μυρωδιά.

Ο Μπάμπης έστριψε σε έναν χωματόδρομο, συνέχισε γύρω στα διακόσια μέτρα και σταμάτησε σε ένα παλιό οικόπεδο που το βράδυ λειτουργούσε ως γαμηστρόνας για παράνομα ζευγάρια και νέους εραστές με άστεγο έρωτα.

-Μια χαρά είμαστε εδώ. Πετάγομαι να χέσω εκεί πίσω και έρχομαι. Αν δε γυρίσω σε δέκα λεπτά περίμενε με κι άλλο. Έχω πρόβλημα στο έντερο τελευταία.

-Δεν θέλω να ξέρω. πήγαινε και κάνε όση ώρα θέλεις.

Ο Λάκης χάθηκε πίσω από ένα λόφο από μπάζα κρατώντας μια εφημερίδα πολλαπλής χρήσης. Την ίδια ώρα ο Μπάμπης άνοιξε τις πίσω πόρτες του μικρού φορτηγού και άρχισε να το παρατηρεί. Για έναν περίεργο λόγο που δεν μπορούσε να καταλάβει δίσταζε να το ανοίξει. Προτιμούσε να κάνει τη μεταφορά του να πληρωθεί και να γυρίσει σπίτι του. Όμως η περιέργεια πολεμούσε σκληρά κάθε αναστολή και με σύντομες κινήσεις έσυρε προσεκτικά το μπαούλο έξω από το φορτηγάκι ακουμπώντας το στο έδαφος.

Την ίδια ώρα ο Λάκης προσπαθούσε να χέσει ισορροπώντας στο ανώμαλο έδαφος. Κάτι είχε καταφέρει μέχρι στιγμής. Ήταν γυμνός από τη μέση και κάτω λόγο παλιάς δυσάρεστης εμπειρίας. Είχε σκύψει με λυγισμένα γόνατα και είχε ιδρώσει αρκετά. Ταυτόχρονα προσπαθούσε να διαβάσει και την εφημερίδα αν και δεν έβλεπε καλά. Σε μια άτυχη στιγμή χάνει την ισορροπία του και προσγειώνεται πίσω σε κάτι μαλακό. Ένοιωσε τον γυμνό κώλο του να έχει πασαλειφτεί με τα ίδια του τα σκατά. Άρχισε να βλαστημάει σιωπηλά. Δεν ήθελε να το μάθει ο Μπάμπης και κατά συνέπεια όλοι η παρέα τους και να γελάνε για καιρό. Του έφτανε η κοροϊδία από εκείνη τη φορά που είχε χεστεί. Ακόμα απορούσε πως το θυμόταν όλοι.

Σηκώθηκε σιγά-σιγά και σκύβει να αρπάξει ένα κομμάτι εφημερίδας για να σκουπιστεί. Ξαφνικά βλέπει δύο πόδια γυμνά και βρώμικα να στέκονται μπροστά του. Χωρίς να ξέρει πώς να αντιδράσει σηκώνει με αργά το βλέμμα του προς τα επάνω. Το θέαμα που αντίκρισε τον έκανε να παγώσει. Ήταν ο Δημήτρης! Πρέπει να τριγυρνούσε μες το δάσος σαν το αγρίμι τα χρόνια που έλειπε. Έτσι μαρτυρούσε η πρωτόγονη εμφάνιση του. Είχε λίγα γένια όπως τότε, αλλά άγρια, μακριά ξανθά μαλλιά που είχαν κολλήσει μεταξύ τους και φάνταζαν σαν μια ενιαία τριχωτή μάζα. Ήταν ολόγυμνος και το σώμα του είχε σημάδια από ουλές, σαν να πάλευε με αρκούδες. Το βλέμμα του ήταν τόσο απόκοσμο σαν να ήταν κτήνος. Πάει να του μιλήσει.

-Δημήτρη…

Βλέπει το χέρι του παλιού του φίλου να κρατά μία πέτρα και πριν προλάβει να ολοκληρώσει την κουβέντα του την βλέπει να προσγειώνεται στο κεφάλι του και τα πάντα γύρω του να σβήνουν.

Πίσω στο φορτηγό ο Μπάμπης μόλις είχε καταφέρει να ανοίξει το ξύλινο κιβώτιο. Είχε αφαιρέσει το καπάκι προσεκτικά χωρίς να φαίνεται αρκετά η παραβίαση. Το άγνωστο φορτίο τους, έβγαζε τώρα μία έντονη δυσοσμία που του προκάλεσε αναγούλα. Έτσι με το ένα χέρι κάλυπτε τη μύτη του με το μανίκι και με το άλλο τραβούσε στην άκρη τα υφασμάτινα καλύμματα του φορτίου. Το θέαμα που αντίκρισε τον έκανε να γονατίσει στο χώμα και να ξεράσει το πρωινό του.

Κάτω από τα καλύμματα βρισκόταν το νεκρό σώμα μιας νεαρής κοπέλας τυλιγμένο άτσαλα με σελοφάν. Το κορμί της ήταν γεμάτο μώλωπες και τραύματα από αιχμηρό αντικείμενο. Το κεφάλι της είχε αφαιρεθεί από το υπόλοιπο σώμα και είχε τοποθετηθεί στην αγκαλιά του κορμιού της κοιτώντας τώρα τον ουρανό με τα άψυχα μάτια της. Ήταν ένα βλέμμα αρρωστημένο που θα στοίχειωνε για πάντα τα όνειρα του Μπάμπη, εάν βέβαια ζούσε για πάντα.

Ξαπλωμένος στο πάτωμα μην μπορώντας να ξεστομίσει λέξη, πασαλειμμένος με εμετό προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει το μακάβριο θέαμα που αντίκρισε. Κυρίως αυτά τα αθώα νεκρά μάτια που τον κοίταζαν. Μια απαλή λάμψη από κάποια μεταλλική επιφάνια τον ανάγκασε να γουρλώσει τα μάτια του. Μία μορφή που δεν μπορούσε να διακρίνει εξαιτίας του ήλιου στεκόταν μπροστά κρατώντας κάτι που θύμιζε τσεκούρι. Ενστικτωδώς αρπάζει το πόδι του υποψήφιου φονιά του και το τραβάει με δύναμη σωριάζοντας τον στο χώμα. Αμέσως σηκώνεται στα πόδια του αντικρίζοντας άλλο ένα απαίσιο θέαμα που τον έκανε να παγώσει. Ο άγριος άντρας που κάποτε λεγόταν Δημήτρης, πεσμένος στο έδαφος σηκώνει γρήγορα το τσεκούρι που κείτονταν δίπλα του και με μια αστραπιαία κίνηση το προσγειώνει στο δεξί πόδι του Μπάμπη. Εκείνος πέφτει κάτω ουρλιάζοντας από τον πόνο. Αίμα πεταγόταν στο χώμα από το ακρωτηριασμένο μέλος σαν μακάβριο σιντριβάνι. Ο Μπάμπης σπαρταρούσε σαν ψάρι κλαίγοντας και ουρλιάζοντας, προσπάθησε να πιάσει το πόδι του για να το βάλει πίσω στη θέση του. Στη συνέχεια δέχτηκε κι άλλα χτυπήματα στην πλάτη και αρκετά στο κεφάλι, είχε όμως είδη χάσει τις αισθήσεις του πριν δεχτεί τα θανάσιμα χτυπήματα του φίλου από τα παλιά. Το κτήνος προχώρησε προς το όχημα των νεκρών, κοίταξε μέσα στο κιβώτιο. Το θέαμα τον έκανε να χαμογελάσει από ευτυχία. Πενήντα μέτρα πιο μακριά σε μια λίμνη αίματος βρισκόταν το άψυχο κορμί του Λάκη. Είχε μια μεγάλη πληγή στο κεφάλι από το χτύπημα και δυο τρεις δαγκωματιές στο αριστερό του χέρι.

Γιώργος Μικάλεφ

Ink & More

2010-09-02T05:47:00.000-07:00

free record shop, route 66, Πάτρα, Γιώργος Μικάλεφ 11/10/2007

6/6/2010 Γιάννενα, Γιώργος Μικάλεφ

photo by George Micalef Summer Corfu 2009

photo by George Micalef, Γενάρης 2009 Πάτρα